Mevsim Sonbahar Şiiri - Bahtiyar Cm

Her rüzgâr, senden kalan bir sesi getiriyor.

Uzaklarda kaybolan bir fısıltı gibi.

Eski bir şarkı çalıyor köşe başında.

Adımlarım yavaş,

İçimde kırık bir telaş.

Dökülen her yaprakta bir hatıra saklı.

Gökyüzü gri.

Bulutlar bakışların kadar ağır.

Zaman akıp gidiyor belki.

Ama içimde mevsim hep sonbahar.

Akşam yine sessizce çöküyor üzerime.

Bir çay demliyorum yalnızlığıma.

Buğusunda yine yüzün.

Sanki kapı çalacak da

İçeri gireceksin.

Oysa gidenin dönmediğini bilirim.

İnsan,

Gece ilerledikçe

Biraz daha eksilir.

Pencereme düşen ilk yağmur damlası,

Adını fısıldıyor usulca.

Ne yönü kalmış bu yolun,

Ne de bir durağı.

Hangi sokağa dönsem,

Yalnızlık karşılıyor beni.

Birikiyor göğsümde söylenmemiş sözler.

Dokunduğum her hatıra

Ayrı bir sızı.

Takvimler yaprak yaprak eksilirken,

İçimde hiç bitmeyen bir güz kalıyor.

Geceler uzuyor.

Sesler birer birer çekiliyor.

Kendi içine çekiliyor sesim.

Ve ben,

En çok sustuğum yerde

Üşüyorum.

Unutmak mı daha zor,

Yoksa her sonbaharda

Seni yeniden bulmak mı?