Yalnız Adam Mesut,Mevsim Sonbahar.
Döker yaprakları hüzünlü rüzgar.
Gözleri dalgın, bekler çiçekli bir bahar.
Kalbi susmaz hiç,umutla yanar.
Mevsim Sonbahar,gökler puslu,gri.
Ben ölünce örtün örtün beni.
Toprak sımsıkı sarsın gövdemi.
Üşütmesin poyraz yeli,
Bıraksın yerine meltemi.
Ne başımda bir ağaç olsun
Ne de kuş sesi.
Kayığımı boyarım da.
Geçmez günler,sayarım.
Yar senin hasretinle de.
Çıra gibi yanarım.
Belindeki kuşağı da.
Ne kadar çocuksu kalmışım,
Kimsenin burnu uzamıyormuş oysa.
Minnet etmeden yine doğru yolda.
Yürüyorum yürüyorum,
Kendimle kol kola...
Bazen öyle çok seversin.
İçin içine sığmaz o anda.
Çaresiz ellerin açılır semaya.
Hangi dua durdurur onu.
Ve hangi dua getirmez sonu.
Ondan haber gelmeyince.
Gözlerin bir başka güzel bugün,
Doğduğum topraklar gibi.
Sanki anavatanı çocukluğumun.
Annemin koynu kadar sıcak.
Var mıdır gözlerine benim gibi bakacak?
Gözlerim gözlerinden ayrılmayacak.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!