Rojem;
Ben seni her saniye özlüyorum sevgilim,
Belki onun içindir kuşların saati beklemeleri...
Yavaş yavaş ölüyor içimde.
Tıpkı istediği biçimde.
Çok büyük bir zafer bekliyor onu.
Söylerken bile değişti sesimin tonu.
Olmayan bu yolun sonu
Bana enkaz bıraktı,
Sahi senin adın neydi?
Rüzgarlı Ankara kışında,
Soğuk bir geceydi.
Mor renkli pantolon,rugan çantan.
Dudakların en uçarı tondan.
Sokak lambasının altında görmüştüm seni.
Şimdi ben seni sevsem.
Ölümüm elinden olacak.
Biraz da sevmeyi bilmem ki ben.
Sana ölürüm...
Uzak yerlere götür beni.
Çok uzak yerlere gidesim var.
İnsansı telaşlardan uzak olsun,
Bir tek sana yakın...
İçimde hep bir eksiklik vardır benim.
Bir türlü tamamlayamadığım.
Sanki yaralı kuş gibiyim.
Beni sar beni sev sevgilim.
Uzaktan bakınca öyle dinginimdir.
Aklımın kıyılarından geçiyorsun Rojem,
Aklımı darmadağın ediyorsun...
Bir tek kalbim sapasağlam sende kalıyor...
Tozlu bir raftaki,
Eskimiş plağın içinde gizlenen bir şarkıydın sen.
Antikadan anlamayan modern aşıkların göremediği.
Ruhunun tozunu alınca bir tek gönlümün görebildiği...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!