Mesut Sav Şiirleri - Şair Mesut Sav

Rojem;
Ben perdeyi aralarım sen zamanı.
Sonsuz ışığınla sabahıma yine gel.
Sonsuz kere sonsuz gün ışığınla gel...

Öyle bakmayacaksın mesela.
Göklerden nazar vardır.
Gözü değesi insanlardan.
Yüreklere intizar vardır.

Öyle gülmeyeceksin mesela.

Her gece,
yıldızları saymaca oynayalım sevgilim!
Delikanlı sözü,
bitince benden gidersin.

Hep yerimde saydım.
Ne "ileri" gidebildim ne "geri"
Sende kaldım sevgili.

Sonra sen çıktın karşıma!
Ve ben bütün kaybettiğim savaşları kazandım.

Sen gidersen yaz üşür,
Gönlümün gölgesinde dalgalar susar.
Deniz gecede kalır,maviliğini kaybeder.
Yapraklarını döker bahçede çam ağacı.

Sen gidersen gülüşüm üşür.

Sen gönlümde sır idin.
Başımın tacı Han idin.
Oyyy ayağına dolanam.
Berrak akan çay idin.

Yamacımda kar idin.

Sen güldüğünde mi gökyüzü mavileşiyor.
Gökyüzünün bütün mavilikleri gülüşünde toplanmış gibi...

Mutlu ol yaşamda.
Zorluklara inat
Büyüt sevgini.
Dağıtamasın en amansız fırtınalar.
Gönlünün limanındaki gemileri.
Sabaha varamayan geceler.

Rojem;
Karanlık gecemin gün ışığı.
Çileli yolumun yoldaşı.
Bak nasıl da aydınlatıyor gözlerin ülkemi.
Vatanımdan sürülmüş mülteci yalnızlığımda.
Seninle masmavi ışık doluyum...