Mesut Sav Şiirleri - Şair Mesut Sav

Rojem;
Karanlık gecemin gün ışığı.
Çileli yolumun yoldaşı.
Bak nasıl da aydınlatıyor gözlerin ülkemi.
Vatanımdan sürülmüş mülteci yalnızlığımda.
Seninle masmavi ışık doluyum...

Gökler ağırlığındaydı sevgin,
Avuç içlerime sığmayan.
Alnıma mühürlenmiş adın.
İnce kader çizgisinde,
Kol kola yürüyoruz.
Ellerimiz kavuşmasada,

Biliyorsun işte
Seni seviyorum...
Her an söylüyorum.
Tekrara mı düşüyor dilim?
Sözümü...
Gözümü...

Sen ki sevgilim,
Buluta saklanmış yağmur damlamsın.
Yere düşerken incinme diye,
Avuçlarımı göğe açtığım...

Masalları sevda sandım.
Yüreğim tutuştu yandım.
Yarin gönlü yoktu ki
Bir gülüşe aldandım.

Kaf Dağını aşardım.

Sen miydin o uzak yollardan gelen,
Adımı rüzgar gibi fısıldayan.
Kalbimde yıllanmış bir özlemi,
Bir dokunuşuyla bahara çeviren.

Sen miydin kışın en soğuk gecesinde,

Rojem;
Sen yoktun,
Üç kere sarsıldı dünya.
Üç gecenin üç gündüzün dününde.
Bütün üç harfli kelimeler dizildi sol yanıma.
Aşk,gel,kal...

Sesini kalbime sakladım!
Yokluğunda dinliyorum.

Ben senin için ölürüm demiştim.
Öyle büyük laflar etmem ki ben.
Söz veremem söz veremem.
Verdiğim sözde duramayacaksam eğer.
İçimdeki beni nasıl da öldürdüm bu gece.
Bak nasıl da sessizleştim,duruldum yine.

İç sesim o kadar çok konuşuyor ki ondan bu sessizliğim.