Mesut Sav Şiirleri - Şair Mesut Sav

En güçlü ordulara kaybeder savaşçılar,kendilerine...

Ağaca baktım,
Can vardı.
Ormana baktım,
Hayvan vardı.
Yakana baktım,
Utandım...

O vakit masmavi panjurlu pencereden,
Güneş gülüyordu,
sabaha.
Mor elbiseli begonvil hanıma,
günaydın.
Balıkçı motorlarının uğultusu,

Gidersin bazen,
Bağıra bağıra gidersin.
Sessizlik susar.

Gözyaşımla yıkamışım ömrümü.
Viran etti yar bağda ki gülümü.
Rüzgar alsın aşktan kalan külünü.
Oyyy ben ölem beni dağlara bırak.
Oyyy ben ölem beni yarlara bırak.

Yürüdüğün yol kendine değilse,yolu gözden geçirmelisin.

Bir yanım mantığın soğuk taş duvarı,
Bir yanım kalbimin, ateşi sönmez koru.
Sen,aklım ile kalbim arasındaki o büyük uçurum.
Çözülmeyen en derin,en imkansız soru.

Aklım "dur" derken,kalbim yolları arşınlar.

Aşk bakmakla akmak arası gözbebeğim.
Bakarken yakar,akarken yıkar.

Senden geriye sen kaldı.
Topladı bavulunu kuşlar.
Kanatlarında bir asi yalnızlık.
Aşk düştü,tufan kaldı.

Varsın yıkılsın şehirler.

Rojem;
Soğuk kış günlerindeyiz.
Şöyle tipiye yakalansam da kalbinden çıkmasam...