Mesut Sav Şiirleri - Şair Mesut Sav

Kırların çiçeğini takmış başına.
Kahkülleri dökülmüş kalem kaşına.
Kara gözlüm vurulmuşum o bakışına.
Gurbet olma dön sılama Allah aşkına.

Bakışların canlar yakar ateş böceğim.

Çağır ben gelirim.
Yayla kokulum.
Rüzgar saçlım.
Dağ yangınım.
Amed gülüşlüm.

Bir yanım mantığın soğuk taş duvarı,
Bir yanım kalbimin, ateşi sönmez koru.
Sen,aklım ile kalbim arasındaki o büyük uçurum.
Çözülmeyen en derin,en imkansız soru.

Aklım "dur" derken,kalbim yolları arşınlar.

Aşk bakmakla akmak arası gözbebeğim.
Bakarken yakar,akarken yıkar.

Senden geriye sen kaldı.
Topladı bavulunu kuşlar.
Kanatlarında bir asi yalnızlık.
Aşk düştü,tufan kaldı.

Varsın yıkılsın şehirler.

Rojem;
Soğuk kış günlerindeyiz.
Şöyle tipiye yakalansam da kalbinden çıkmasam...

Kışımı bahara döndürdün inan.
Bu büyük sevda da arama yalan.
Göz göze gelince olurum tamam.
En derin sevdayı ben sende gördüm.

Saçının teline güllerim değsin.

Kendinizi daha fazla sevin aşkın büyüğü sizde.

Ellerimi tuttu,
Gözlerime baktı Loya.
-Aşkın GÜCÜNE inanır mısın sevgilim?
-Elbette inanırım Loya;
En büyük yenilgilerimi onda tattım.

Rojem;
Gökten yağmur damlaları düşer.
İnciler dizilir kirpiklerine.
Ve ben sırılsıklam olurum,
Aşkının kubbesinde...