Mesut Sav Şiirleri - Şair Mesut Sav

Ve bütün kır çiçekleri adını söyledi:
Bahar...

Senle uyumak,
Senle uyanmak,
Seni yaşamak,
Sen ki çiçek açtıransın kalbimde,
Bahar bahar çoğalan...

Ben baharı doğaya özgü sanırdım.
İnsan sevince gönlündeymiş meğer...

Yazdığım her satırın,
Sen koktuğunu kimse bilmeyecek..

Papatyam bugün de gülümsüyor yüzün.
Kışın ortasında bahar gibisin...

Her gün sana uyanırım,
Yeniden doğar gibi.
Yüreğimin çiçeğisin,
Senle mevsim bahar gibi.

Dağların doruğu kadar mutluluğunuz,
Kırların çiçekleri gibi umutlarınız olsun.
İnsanın kalbine en çok bahar yakışır.

Ben hiç genç olmadım.
Ya çocuktu ruhum yada kocamış bir ihtiyar.
Belki de bu yüzden yaşıyordum,
Mutlu,mesut,bahtiyar...

Rojem;
Balat sokaklarından içime yağmur akar,
Naftalin kokulu akşamlarda.
Ben yine yalnızlığımla yürürüm.
Adım adım yürürüm içimdeki sana doğru...

Sevdamızı eller aldı.
Kokunu esen yeller.
Bana ben kaldı.
Yıkıldı hayaller.

Eline el değimiş senin.