Mesut Sav Şiirleri - Şair Mesut Sav

Ahu gözlerine kurban olduğum.
Pare pare baharına vurgunum.
Söyle sevdam bu nasıl bir kör düğüm.
Sensiz geçen yıllarıma dargınım.

Mızrap mızrap dokunursun telime.

Hiçbir ülke insanlarını harcayacak kadar yoksul olamaz.

Dokunmadan da sevebikliyormuş insan.
Görmeden de sevebiliyormuş.
Uzakların bir önemi yokmuş.
Önemli olan kalbin sevmesiymiş.

Bir sesin tınısında kaybolup gitmek.

Doğadan uzaklaştıkça,
İnsanlığından uzaklaşıyordu insan.
Kaskatı kesilmiş betonarme kalbinde,
Sevgi var sanarak.
Uzaklaşıyordu kendinden,
Aldanarak.

Hey Aletea!
Yaşamı mı ölümü mü seçerdin diye sorma.
Yaşamadığım duygulardadır aklım.

Kravatı doğru,kendisi eğri.
Buruşuk kağıttan,külhanbeyli.
Kükrer kurbağam,kerli ferli.
Uyan artık Ali,uyanmalı Veli.
Sayarım sayarım kırk dokuz elli.

Herkesin kendini çok akıllı ve insanüstü zannettiği bir çağdayız.
Sanırım bizler eskilerde kaldık.
Ne diyordu eskiler;Allah akıl fikir versin...

Kırların çiçeğini takmış başına.
Kahkülleri dökülmüş kalem kaşına.
Kara gözlüm vurulmuşum o bakışına.
Gurbet olma dön sılama Allah aşkına.

Bakışların canlar yakar ateş böceğim.

Dünyanın en ağır en dolu kelimesiydi BOŞVER.

Yorgun insanların hikayeleri kısadır.
Bir BOŞVERe sığdırırlar tüm hikayeyi.