Mesut Sav Şiirleri - Şair Mesut Sav

Bir duygu bütünlüğü arama benim şiirimde.
Zira ben insanı yazdım.
Gülerken ağlayan...

İnsan kaç kere ölür mösyö?
Yekpare mi gidilir ölüme?
Evrenin döngüsüne sığar mı iz düşümü?
İlahi fırça darbesidir gece ile gündüzün kavuşması.
Ve bize en çok yalnızlık hatırlatır ölümü.
Bir de şairlerden duymuştum,

Her yıl kırık notla bir üst sınıfa geçtik.
Zor sınavmış insanlık,veremedik.

Hava oldukça güneşli.
Çamaşırları mı düşüncelerimi mi asmalıyım ipe?

Geceleri yıldızlara mı baktın sevdam?
Işıl ışıl gözlerin...

Bi b@ka benzemeyen hayatlarımız vardı, birilerinin gıpta ettiği.Eğri bir çizgi hayat,dümdüz olunca başlayan...

İsterim ki hep gül,
Solmasın yüzünde güller.
Gülüşünde dağılsın kederler.
Uğramasın sonbahar yağmurları,
Savurmasın yapraklarını rüzgar.
Çocukluğumuzdan kalmadır gülüşlerimiz,

Kıyafetlerimiz eskidi artık.
Şekerlerin de tadı buruk.
Elde kocaman bir yalnızlık.
İyi bayramlar dünlerim,
İyi bayramlar çocukluk.

İyi ki gülleri seviyorsun,gülüm.
Papatyalar ihtimallerle dolu,
Güller ise sadece sen...

Ortada küçük bir yalnızlık,
Büyük bir sensizlik söz konusu.
Pinokyo'yu burun farkıyla geçerim,
gözlerinin hatrına.
Dert etmesen de/etme (sende)/iyiyim.