Merhametin gölgesinde Şiiri - Sokaktaki ...

Tüm bu vefasızlıklara rağmen
bir tek kötülük düşmediyse elimden
bil ki bu, zayıflığımdan değil…
içimdeki merhametin hâlâ ölmemesindendir.
Sen sandın ki sustum diye bittim,
geri çekildim diye yenildim,
oysa ben, kendi içimde savaşırken bile
kimseyi yakmamayı seçtim.

Bak…
ben istersem yıkardım hayatını,
bir cümlemle darmadağın ederdim gecelerini,
ama ben, kin tutacak kadar küçük
affedecek kadar da büyük değilim
ben başka bir yerden seviyorum dünyayı.
Tüm bu vefasızlıklara rağmen
benden bir tek kötülük görmemek…
işte bu kahredecek seni.
Çünkü sen, herkes gibi sandın beni,
yaraladığın yerden saldırırım diye bekledin,
oysa ben yarayı taşıyıp
kanatmayı değil, kapatmayı seçtim.
Sen hesap yaptın,
ben kalbimi koydum ortaya.
Sen eksilttin,
ben yine çoğaldım içimde.
Ve şimdi…
gecelerin en sessiz yerinde
kendi vicdanınla baş başa kaldığında
beni değil
kendini yenemediğini anlayacaksın.
Çünkü sen benimle değil…
benim merhametimle yarıştın.
Ve kaybettin.
Ben kimseye benzemem,
intikamla değil, iz bırakırım.
Gidenlerin ardından konuşmam,
ama susuşum bile hikâye olur.
Bir gün adımı anarken
sesin titrer, gözlerin kaçar,
çünkü ben senin hayatından geçen biri değilim —
senin vicdanında kalanım.

Ve unutma…
herkes yaralayabilir
ama herkes affedemez.
Ben affettim.
İşte bu yüzden
sen benden değil…
kendinden kaçacaksın ömrün boyunca.

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR