Ah baba…
İnsan gençken anlamıyor…
Bir gölge sanıyor yanında duran dağı…
Meğer sırtımızı yasladığımız senmişsin baba…
Sabah ezanıyla kalkıp
Düştün gurbet yollarına
Kimse bilmez kaç geceyi
Gömdün içine ağlaya ağlaya
Dağ başında ayaz vurdu
Yine bize aş topladın
Kendin aç dolaşır iken
Yükümüzü sen taşırdın
Çatlamıştı nasırlı eli
Yüreğinde sevgi seli
Ne hayalleri vardı onun
Tutmaz oldu artık beli
Baba dediğin gölgeymiş
Hep arkanda dimdik durur
Kendi solar evladına
Bahçe bahçe ömür verir
Akşam olur çöker hüzün
Sessizleşir bizim evler
Bir köşede eski ceket
Seni anlatır her sefer
Bir lokmayı bize bölüşürken
Kendin aç kalırmışsın sen
Biz gülelim diye baba
Dert saklamışsın gizlice içinden
Kıymetini bilmedik gençlik işte
İnsan kaybedince anlıyormuş
Bir “nasılsın” sana diyemeden
Koca bir ömür tükeniyormuş
Şimdi başım dara düşse
Kapını arıyor hep gönlüm
Meğer sırtım dağmış benim
Babam sığınağımmış … yeni bildim…
Şimdi dönüp baktığımda
Bir çift yorgun göz görürüm…
Meğer dünya yükünü hep
Babam çekmiş… yeni bildim…
Kayıt Tarihi : 24.05.2026 02:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!