Bir beyaz tel Şiiri - Sokaktaki Yazar

Sakalıma düşürdüğün her beyaz,
zamanın bana attığı imzadır belki
ama ben biliyorum
her telinde senin suskunluğun var.
Bir gecenin ortasında kırıldı içim,
ne saatler şahit oldu buna
ne de duvarlar…
sadece aynaya bakarken
kendimden kaçamadım.
Bir beyaz daha düştü o gün,
adı “keşke”ydi.
Bir diğeri “yarım kalan.”
En derin olanıysa
hiç söyleyemediklerimin kefareti…
Sen bilmezsin,
insan bazen yaşlanmaz
içinde birikenleri taşımaktan yorulur.
Ben de yoruldum,
ama vazgeçmedim senden
ne garip…
Sakalıma düşürdüğün her beyaz için
ayrı zamanda hesaplaşacağız demiştim ya
o hesap mahkeme değil,
bir yüzleşme olacak.
Gözlerinin içine bakıp
şunu soracağım:
“Ben seni severken,
sen kimi bekliyordun içimde?
Cevap veremeyeceksin, biliyorum.
Çünkü bazı susuşlar
en ağır itiraflardır.
Ben seni kaybetmedim aslında,
sen kendinde kayboldun
ve beni de yanında götürdün.
Şimdi geri döndüm,
ama eksik…
Her beyaz tel,
bir savaşın anısıdır yüzümde.
Kimini sana karşı verdim,
kiminde kendime yenildim.
Ama şunu unutma
ben hâlâ dimdik ayaktayım.
Çünkü bazı adamlar
yıkılsa bile çökmeyi öğrenmez.
Bir gün yeniden karşılaşırsak,
sakın gözlerime uzun bakma…
orada hâlâ seni bulabilirsin
ve ben seni bir daha affedemem.
Sakalıma düşürdüğün her beyaz için
zamanı geldiğinde konuşacağız.
Ne eksik ne fazla
tam yerinden kıracağım sessizliği.
Ve o gün anlayacaksın:
bir insanı en çok yaşlandıran şey
zaman değil,
yarım bırakılmış bir “biz”dir…

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR