Meral Meri Şiirleri - Şair Meral Meri

Gelin bakın bu eğik kamburumsu sırtlara-
Usanmışlık içinde duran hasisliğe bi bakın,
Son bir bakışla kırmızı başları nasıl almakta,
Tanınmamış bir komedyadan.
Don Kişot,atının üstünde değil artık,
van Gogh'un çemberinde volta atıyor.

Şu gece yarıları hiç de aydınlatmadı bizi;
Onun yerine hep hoça kal şarkıları çağırdı...
Biliyorum, sizi de öyle.
Bozuk mandalinanamla ben, acaba bu sabaha çıkar mıyız? diye düşündük kara kara.
Biliyorum, siz de öyle.

Ben sadece olasızlık ihtimalimizi düşünüyordum.. Sen sadece varlığımızı, bir ormana benzetiyordun bizi.. Sorun şuki, iki uç notkada, sen ve ben karışıyorduk birbirimize.. Sen sevmenin, ne denli,güçlü oluşunu.. Ben sevmenin, ne denli,zayıf oluşunu.. Orta çağdan kalmışlığımızı, yok etme çabalayışlarımız.. Daha güncelleşme hesaplarımız, ki,zaten militanlaşan içselliğimizin, zindanlaşmış yanını, yok etmek umudu.. Hiç soyunmayalım, boşuna.. Evet soyunalım, kaçış yok yarına, ki,zaten bugünden iyleşmezsek, yarına kaçmanın gayesi sıfır derecedir.. Bize bir iyilik yap ve uç noktalarımızı birleştirelim, tüm maviliklere bürünerek, yol yol,olalım, en beyaz renklerimizi giyerek, uçalım, neresi mavi keza beyaz ise oraya... Şair Meral&Meri /03/02/2012/

Donuk bir geceydi,
saat on ikiyi çoktan geçmişti.
Pencereye yaklaştım ve
lapa lapa kar yağıyordu,
sanırım ürküyordum.

Faydalı bir sevginin
İçine doluyor nefesim.
Onunla güne merhaba diyor kalbim!
Nasıl olduğumu önemsiyor.
Aydınlık güneşin içinden geliyor sevgilim.
O Afrika,kadar çok sıcak.

Benim içinde yürüdüğüm bir dünya yok
İçimde yürüdüğüm bir dünya var
Gezegenler bir bir çarpışıyor
Ateş var
Ve nar ağaçları
İskeletler yok

Gördüm, gün batımındaki eşsiz nar çiçeklerini
Yaslandım uçsuz bucaksız o renklerine
Birer ikişer düşüyorlardı kendi dehlizlerine pul pul,gördüm
Gördüm bir kere; göğün yaralı gizlerini- sessizliğini o kuşların
Nar çiçekleri birer ikişer açınca avuçlarını sardalya yavruları gibi özensiz,gördüm
Her şey kızıla boyanmıştı sımsıkı bir kere

Bir sabah uyandığında...gördüğün gerçeklerin...
Sen de... yer etmemiş bir karanlık olduğunu...
İdrak ettiğinde...
"Luzum yokmuş" diyeceksin.
"Luzum yokmuş fanileşememiş nefsimin, beni her gün yok sayışının...
Bir cellat daha doğuracak acizliğe baş koyduğumun da luzumu hiç yokmuş, diyeceksin."

Uzaktı kentin dili,soyu,sopu
Her şeyi bir muamma idi.
Ben mi yabancılaşıyordum?
Yoksa yoksa küçüklüğümün elimde kalmış eseri mi?
Uzaktı işte o gece yarısı gördüğüm rüyalar,
Sokakğımdaki düş kurduğum

Vadide usulca uyuyordum kim miyim ben?
Sokrates,yutkunmaya çalışıyordum verdiğin acıları;
Daha beter nasıl olabilirdim ki,çamura saplandım;
Saplantılı düşüncemden, vazgeçseydim eğer,
Bir Zambak,vadide bir çimen olabilirdim;
Ama uzun göllerin ardında kalan bir hayat vardı!