Meral Meri Şiirleri - Şair Meral Meri

Kalem değişmeli çocuk
Değişmeli
Ve dönmeli
Değirmen gibi

Kalem bir kez yazmaya

Kanadı kırıklardan da kanamıştı içim,
Bir gece yarısı...
Tanyeri ağarırken,
Başucuma biriken; serçeler de ağlıyordu.
Kendimce, yalnız olmadığıma kanaat getiriyordum.
Kendimce bir ifadeydi bu.

Ait olmayan bir yaş -bir mevsim
Bir yıl ya da daha fazlası için
İçimizden gelenlerle dolu değilse bu
İnsan niye yaşar ki?
Ait olmayan bir yaprak-bir ağaç
Bir gölge ya da daha fazlası için

Akşam olunca
Ezanlar okununca
Sofralar kurulunca
Duydum hoş sohbetleri
Gördüm gülen yüzleri

...insan aynı anda her şey olamaz
diyorlar ya,ben buna hiç mi hiç katılmıyorum;
neden mi?
Çünkü hal ve halimiz ortadadır "görmek isteyene"

İnsan aynı anda bir çok şey yapabilir nasıl ki

İnsan bir kitapta, neyi sever diye düşündüğümde;
Başlangıç ve bitiş vede ortasında güler,ağlar,hüzünlenir, aaa... der, bu ne kadar beni anlatıyor.
O'yüzden kitapları severiz.
Çünkü özetle seni,beni,onu anlattığı için.
Yani biz meselesinin bir zincirin halkası oluşunu.

Yanık sesi duyulur mu dersiniz?
Ülkeler ve o ülkelerin çocuk zihinleri,
Duyarmı çaresizliğimi?
Ben İranlı şair
Az ve öz konuşan,
Çocuk mürekkepi sunuyorum size;

Dostum mutlulukla ukalalık edip,
Mutsuzlukla da alay etme!
Ebediyen sürer gider bu dünyanın seyri sanma!
Kafanın içindeki düşünceleri de saman sanıp sakın ha,yakma!
Boşvermişliği al cebine,
Sağ koluna yalnızlığını tak-

Sanıyorum ki dünyanın da beni gördüğü,
sevdiği bir gün oluyordu
Öyle ki gün ışıklarını yakıyordu!
Böyle yaşlı bir çocuğun yapraklarının düşmesi gibi
İki yanım ağaçlarla kaplı upuzun yol, sarıp kucaklıyordu beni.
Böyle vakitlerde

Hep eski eşyalar çarşısında dolaşırlar
Sonbahar giymiş adamlar
İşin sonunda iyotlu tuz gibi bembeyazdırlar...
Yine nedendir bilinmez
Kıraç bir toprağın tohumu gibi, toplanırlar güneşin kenarına