Meral Meri Şiirleri - Şair Meral Meri

Toprak harca bulanırsa
Yeşil gövde ağlar
Dua el açana dönerse
Açmayan el yanar

Kapı kapı el açtı Cabbar,

UNUTMAK...
Sana yaşam,sana aşk,sana umut olanı unutmak; kendimsizce...(hatırlayamamak) ... ne büyük bir acı!
Unutmak...tam kendime gelirken...(olgunca) kaybolduğumu bile unutmak;
Bana yaşam,bana aşk,bana umut olanı unutmak,ne umutsuz bir acı! ..

Bütün kapıları açmış mıydım?
Hazır ya da değil miydim?
Yakın ya da uzak mıydım?
Hesap etmeden her şeyi
Açmış mıydım?

Sen yakındın ve uzak
Sen en çok neye yakındın,neye uzak?
Pişmanlığa,
Haklılığa,
Haksızlığa,
Hakka,

O da benim gibi yağmuru seviyormuş
Çocukdum,sevindim.
Yanağımdan süzelenleri saymıyordu,
Onlar çünkü denizdi,öpünce çöl olan...
Onunkiler de okyanus.öpülünce biz olan.

Yahudi Otlarım

Ey dostlarım!

Benim yahudi otlarım

Durup kendi sesimi duymaya ihtiyacım var,
Yani beynimin sesine.
Yitirilmiş zamanın benden öylece uzaklaşıp gitmesini görecek kadar yüreğim açık,
ama dayanacak bir kalbim,bir yaşım,bir gözyaşım bir de ben, daha olmayışı
evrensel cesaretimi kırmaya yetecek güçte.
Neye,kime yakışmıyorum?

Kırılmanın inceliğini,zarafetini
Öğrendikçe daha çok yaşamı
Sorgulayabilirdim
Ancak ben bunu kendime yapmadım
Zira ölmedikçe insan asla yaşayamazdı
Kan aktıkça ölmüyor da yaşıyorsan eğer

O, bu anın güncel seline kapılsa bile
Uyumlu heyecanıyla...
Yine de dönüp fil adımlarıyla kusursuzca sarılırdı evine.
Bilirdi ki,orası her şeyde kendi,
Ve çoğunlukla kendiyleydi;
Sade yaşamını çocuğu gibi kucaklarken.

İçindeki harfler alabora olmuş çocuk
Parmak uçların kutuplara gömülmüş
Dilin Afrika kıtası kadar suskun
Gözlerin Ekvator gibi bir tür cehennem...

İçindeki harfler alabora olmuş çocuk