Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

bir gitar konçertosunda buldum seni,
nağmelerin sesi, kalbime vurur gibiydi.
yüreğimde ki teller koptu.
yasakları oynadı içim şimdi.
hoş bir müzikti aslında,
acıları hatırlatıyordu nedense bana.

Veda ederken sana, bir buruk acıydı
Kalbime ok gibi saplanan,
Ellerim ayrılmak istemedi ellerinden,
Kalbim ise vurgundu sana,
Bir hüznü-aşktı vücudumuza yayılan,
Baharda sonbaharı yaşatıyordu sanki,

yalnızlık bana arkadaş, bense sana muhtaç.
azap sarmış bedenimi, kıvrandırıyor yüreğimi,
ölümün soğuk nefesi ensemde,
hissettiriyor kendini.
tüm gelen acılar Rabbim den gelsin
sen den değil.

bir duygu seli yaşayan gönlüm,
karanlığı yararak düşen yıldızlar gibi.
güneş bana küstü göstermiyor artık yüzünü.
alışmalıyım yokluğuna,
içimde yaşattığım yalnızlığa..
hep rüyalarım da düşlediğim sen,

coşan bir nehir yüreğim,
durmadan hep sana akmakta.
bu aşk duman duman,
hep yüreğim de
yalnizca sana.
bir şarkı oldu dillerde,

gözlerim raylarda yüreğimse aşkla,
bekliyorum kara treni ah bir akşam olsa,.
elimde kırmızı fincan, içimde hüzün, gam,
bitmeyecek bu özlem bebeğim, ne yapsam.
gül dikensiz olmaz ben de sensiz,
sevgin akarken yüreğime, çaresizim

ne işim var benim burda
anlayamıyorum.
soruyorum kendime
defalarca..
sana bukadar bağımlıyken,
aşkından gece gündüz

Suzan arabasında düşünceleriyle hız sınırını aşmadan gidiyordu. Üç sene olmuştu eşini çocuklarını kaybedeli. Hayatta en son düşüneceği şey, yalnız kalmaktı. Ama yalnızdı işte..Birden gözünün önüne üç sene öncesi geldi. Hastaneden acele olarak gelmesi istenmişti. Birşey söylememişler yalnızca eşinin ve çocuklarının hastenede olduklarını, bir de trafik kazası geçirdiklerini öğrenmişti. Durumları hakkında bir bilgisi yoktu. Canından çok sevdikleri hastanedeydi. Gözlerinde ki yaşlarla acele hastaneye gitmiş ve aldığı haber onu yıkmıştı. Gözlerini açtığında hastane odasında bir yatakta yatıyordu. Eşi, çocukları olmayacaktı artık, yalnızdı.

Bir yandan arabayı sürüyor bir yandan da ağlıyordu. İşten çıktıktan sonra,
Bursa'da oturan, tek akrabası olan, ablasının yanına gitmeye karar vermişti.
Haftasonunu geçirmeyi, ablasıyla dertleşmeyi düşünüyordu. Gün geçtikçe yalnızlığı daha çok büyüyor üzülüyordu. Birden irkildiğini hissetti. Arkadan gelen araba Suzan'ı sollayıp, solunda ki uçuruma aldırmadan onu geçmişti.
-Hayret ne adamlar var. Ölümü göze alıp daracık yolda beni solluyor.

reva mı bizlere bu aşk,
bukadar severken ayrılığı tatmak,
ufacık yüreklerimizde hasreti yaşamak,
reva mı.
gözlerimizde ki hüzün deniz dalgası gibi,
ruhumuza da med cezir hâkim.

her sabah uyandığımda,
yeniden aşık oluyorum sana.
yüzünde gülücükler,
ya da
dilinde bir şarkı..
beni daha çok bağlıyor bu aşka.