Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

Hasan herzaman yaptığı gibi, yine koyunlarını önüne katmış onları otlatmak için derenin kenarında ki otlağa götürmüştü. Kavalını çıkarıp başladı yanık türküler çalmaya. Bazen etkisinde kalıp gözyaşlarıyla yıkardı yüzünü. Babasını küçük yaşta kaybettiği için annesiyle birlikte yaşıyordu. Yüzünü bile zor hatırladığı babası içinde gözyaşı dökerdi kavalını çalarken. Anesi de hergün kendisine, içinde yiyecek olan bir çıkın hazırlardı. Öğleye doğru karnı acıkır yemeğini yer, ondan sonra da ağacın altında uykuya dalardı.
Öğlen olmuş karnı acıkmıştı.
-Annem neler hazırladı bir bakayım.
Aslında annesi hergün bahçeden topladığı domates, taze soğan biraz da koyun sütünden yaptığı peyniri hazırlardı oğlu için. Ama Hasan sanki hergün ayrı yiyecekler çıkacakmış gibi açardı çıkınını. Birgüzel karnını doyurur ağacın gölgesinde kıvrılıp uyurdu. Hava mis gibi, ılık ılık rüzgar, uykusunu daha da körüklüyordu sanki. Zoraki gözlerini açıp koyunlarına birkez daha baktı.
-Kendi halinde otluyorlar dedikten sonra uykuya daldı.
-Hasan Hasan bana yardım et.

ne işim var benim burda
anlayamıyorum.
soruyorum kendime
defalarca..
sana bukadar bağımlıyken,
aşkından gece gündüz

reva mı bizlere bu aşk,
bukadar severken ayrılığı tatmak,
ufacık yüreklerimizde hasreti yaşamak,
reva mı.
gözlerimizde ki hüzün deniz dalgası gibi,
ruhumuza da med cezir hâkim.

her sabah uyandığımda,
yeniden aşık oluyorum sana.
yüzünde gülücükler,
ya da
dilinde bir şarkı..
beni daha çok bağlıyor bu aşka.

Gölgeler sığındı kaybolmuş yılların arkasına,
Gizlenen duygular saklandı mevsimler boyunca,
Umutlar söndü bir bir sokak lambalarında,
Hasretti, özlemdi derken geçti yıllar boşuna,
Mor yıllardı hep, yüreğimi kaplayan akşamlarda.

Sevgili Menekşe'mizin 21 Kasım 1962 Pazar günü Dünyaya gelişini kutlarım.

Armağanım:

MUHABBET

Suzan arabasında düşünceleriyle hız sınırını aşmadan gidiyordu. Üç sene olmuştu eşini çocuklarını kaybedeli. Hayatta en son düşüneceği şey, yalnız kalmaktı. Ama yalnızdı işte..Birden gözünün önüne üç sene öncesi geldi. Hastaneden acele olarak gelmesi istenmişti. Birşey söylememişler yalnızca eşinin ve çocuklarının hastenede olduklarını, bir de trafik kazası geçirdiklerini öğrenmişti. Durumları hakkında bir bilgisi yoktu. Canından çok sevdikleri hastanedeydi. Gözlerinde ki yaşlarla acele hastaneye gitmiş ve aldığı haber onu yıkmıştı. Gözlerini açtığında hastane odasında bir yatakta yatıyordu. Eşi, çocukları olmayacaktı artık, yalnızdı.

Bir yandan arabayı sürüyor bir yandan da ağlıyordu. İşten çıktıktan sonra,
Bursa'da oturan, tek akrabası olan, ablasının yanına gitmeye karar vermişti.
Haftasonunu geçirmeyi, ablasıyla dertleşmeyi düşünüyordu. Gün geçtikçe yalnızlığı daha çok büyüyor üzülüyordu. Birden irkildiğini hissetti. Arkadan gelen araba Suzan'ı sollayıp, solunda ki uçuruma aldırmadan onu geçmişti.
-Hayret ne adamlar var. Ölümü göze alıp daracık yolda beni solluyor.

bir duygu seli yaşayan gönlüm,
karanlığı yararak düşen yıldızlar gibi.
güneş bana küstü göstermiyor artık yüzünü.
alışmalıyım yokluğuna,
içimde yaşattığım yalnızlığa..
hep rüyalarım da düşlediğim sen,

gözlerim raylarda yüreğimse aşkla,
bekliyorum kara treni ah bir akşam olsa,.
elimde kırmızı fincan, içimde hüzün, gam,
bitmeyecek bu özlem bebeğim, ne yapsam.
gül dikensiz olmaz ben de sensiz,
sevgin akarken yüreğime, çaresizim

coşan bir nehir yüreğim,
durmadan hep sana akmakta.
bu aşk duman duman,
hep yüreğim de
yalnizca sana.
bir şarkı oldu dillerde,