Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

uzandım kızgın kumların üzerine,
güneş raksediyordu sanki tenimde,
deniz güzelliğiyle karşımda,
sana nasıl aşık olunmaz doğa.
denizle seviştim bu sabah.
içiçe olmak yaşamak ne güzel,

sevdayı yükledim bulutlara,
onlar bile dayanamadı
yağmur olup indi toprağa.
bir savaş verdi topraksa,
susuz du içti kana kana.
benim suyumsa sensin aslında.

Sevdamı kaybettiğimde buldum seni,
Nazar boncuğuydu gözlerin,
Hep gözlerimdeydi sanki.
Yürek yarılır mı yarıldı işte,
Kalbimin yarısı, aşkına amâde.
Sevdim seni tüm bedenim ve ruhumla,

Seni düşünüyorum yine bu gecelerde,
Gözlerimde yaşlar, yüzünse gözümün önünde,
Rüyalarımda gördüğüm sen, karşımdaydın işte,
Biliyormusun dudaklarının izi kaldı yanaklarımda,
Güller açtırdı solmasın diye sakladım akşamlarda.

Bir yemin ettim bin ah çektim hayatıma.
Sonu gelmeyen sıkıntılar, nedense sırada.
Bir atsam rahatlasam kaçsam sonsuzluğa.
Sevda biter mi seni ruhumda yaşadığımda.

Bir deniz olsa güneşte, beni yaksa kavursa.

gözlerim de bir damla yaş olsan
aksan yavaş yavaş gönlüme,
orda kalsan.
gündüzüm, gecem seninle,
yüreğim de batmayan
güneşim olsan.

bir tatile gitsek seninle.
uçsuz bucaksız sahil önümüzde.
dalsak soğuk sulara birlikte,
heyacanı yaşasak bu aşkla
denizde.
martılar şahit olsa bu sevdaya,

duman duman savruluyor ateşin.
tüten bir baca gibi yüreğin,
hem yanan hem yakan ateşle,
kaçmazsam
ben de yanacağım seninle.
bir beyaz martıydın

Toplum olarak sevgiye aç bir milletiz. Çoğu insanlarımız sevgisiz büyüyor. Kimimiz ebeveynlerimizden, kimimiz eşimizden ve kimimiz de evlatlarımızdan sevgi göremiyoruz. Ağaç bile sevgisiz büyümezken, insanlarımızın içinde ki sevgi dağarcığı zamanla sevgisizlikten yok oluyor. Busefer kalbimiz de sevgiye yer vermiyoruz. Çoğu gençlerimiz anne sevgisinden mahrum büyüyor. Busefer ne oluyor. Yirmi yaşlarına eldiğinde kendisini anne gibi seven büyüğüne aşık olduklarını sanıyorlar. Ya evli çiftler sevgisizlikten boşanmıyorlar mı. Evlendiklerinde harika günlerin ardından birkaç sene geçtikten sonra, yokluğun verdiği sıkıntılar ve çocukların sorunları evli çiftleri ayırıyor. Hani nerde sevgi. Birbirini deli gibi seven çiflerin haline bakın. Ayrı yerler de sevgiyi aramaya kalkıyorlar. Ya çocuklar.. en zor büyüyen varlık insan. Yetiştir büyüt onlar için geceni gündüzüne kat. Sonuç birkısmı büyüdük diye ayrı evlerde oturmaya kalkıyor. Anne ve babasını saymıyor.

-Ben kendi hayatımı yaşayacağım Bana karışmayın diyor.

O zaman ne oluyor toplum olarak çocuklarımız dış hayata özeniyor. Sonuçta büyüklerini saymayan, saygının yerini asiliğin oluşturduğu bir toplum görüyoruz. Sevgi toplumda yerini kaybetmeye başlıyor. Saygı ise iyice gerilerden geliyor. Aslında millet olarak sevgi ve saygıya önem verirdik. Dedelerimizi büyükannelerimizi gözümüzün önüne getirelim. Hiçbirşeyleri yoktu. Bugünkü teknolojiden nasiplerini almadan büyüdüler. Amaa mutluydular. Sevgi doluydular. Saygılıydılar. Bu teknoloji mi bozdu milletimi acaba. Ama insan değerlerini kaybetmemeli bence. Hiçbirşey kişiyi bozmamalı.

Bir dostluktu aramızda başlayan,
Yüreğin gibi sıcacıktı ellerin,
Dokunma dedim ellerime,
Yakma beni delicesine,
Yaralı kalbimi iyileştirirmisin söyle.