Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

bir bulsam yakacağım aşk ateşiyle,
bir görsem dinecek özlemlerim seninle.
göçmen kuşlar gibi gittin uzaklara,
uçup gelsene artık yanıma.
bu yürek yalnız seninle var.
sen yoksan yaşamak neye yarar.

bir güneş doğdu dağların arkasında.
yaktı.. eritti beni sıcaklığıyla.
birden içim ısındı sen geldin aklıma.
sana olan tutkularımla yandım bir anda.
ruhum da bir anafor dolaşıyor
öyle etkiliyor ki beni.

Bir sevgiydi içimde,
Yavaş yavaş büyüyen,
Ateş olup yakan, eriten,
Aslında kaybolmuştum şiirlerde,
Her okuduğumda başka bir tattı
Benim için dizelerde,

Seni hiç görmedim babamı ise hiç tanımadım anne.
Yetimhanede büyüdüm ben,
Anneler, babalar geliyordu beğendiği çocuğu alıp gidiyordu.
Benim hiç yuvam olmadı anne, baba diyeceğim kimsem olmadı.
Çirkinim herhalde ondan,
Kime benzedim ben anne, sana mı babama mı?

Çocuklarımızı canımız gibi itinayla büyütürüz. Geleceğini hazırlamak için yemez yediririz. Onların yüzünde ki bir gülücük için neler vermeyiz ki. Rabbimin yarattığı en sevimli varlıklar, canımızdan bir parça onlar. Eğitimleri bizler için çok önemlidir. Vatanımıza ve milletimize hayırlı bir evlat olması için uğraşır anne, baba olarak didiniriz.

Türkiyemiz de 2ooo yılından sonra yapılan göçler, gece konduların çoğalması ve ailelerin çok çocukla büyük şehirlere yerleşmesi, çocuklarımız için olumsuzluklar doğurmuştur. Büyük şehirler de geçim zorluğu, çocukların erken hayata atılmasına nedendir. Aileler ufak yaşta çocuklarını bir işe yerleştirip, çocukları eğitimden uzak tutmuştur. Çoğu çocuk para kazanmaya başladıktan sonra aile baskısından kendini sokaklara atmıştır.
Bir müddet sonra gruplar halinde yaşamaya, bir zaman sonra da madde bağımlısı haline gelmiştir.

Sokaklarda beş yüz binin üstünde sokak çocuğu olduğu tespit edilmiştir. Bazen görüyorum ana caddelerde ölüme meydan okurcasına arabaların camlarını silmek için yarıştalar. Bazen de trene bedava binebilmek için koşturup duruyorlar. Ya trenden sarkanlar, dışında gidenler gözlerimizin önünde bir felaketi simgeliyor. Geçenlerde trene yedi tane sokak çocuğu bindi. Yaşları 10-13 arasındaydı. İçlerinde bir de küçük, temiz yüzlü bir çocuk vardı. Yanına yaklaşıp ismini sordum. Çekinerek yüzüme baktı. Ahmet dedi. Peki kaç yaşındasın dediğimde ne yapacaksın diye bilmiş bilmiş cevap verdi. Sonra sekiz dedi. Annen baban yok mu çocuğum senin? Var tabi. Peki kaç kardeşsin altı dedi. Nereye gidiyorsun dediğimde abilerle bir çocuğu döveceğiz diye cevap verdi. Ben bunun yanlış olduğunu söylediğimde ise çocuğun kafasına öyle işlenmiş ki döveceğiz dedi. Sen ailenle mi kalıyorsun dediğimde. Yok abilerle kalıyorum dedi.

arkana bakmadan gittin
bıraktın beni.
oysa dudakların değmemişti
dudaklarıma..
sıcaklığını hissetmemiştim
tenim de.

Aşktı aradığım, mutluluktu istediğim. Ulaşmak için uğraşsamda bulamıyordum hiçbirini. Ben mi zor beğenen biriydim, Yoksa aşk mı kaçıyordu ben den. Beklentilerim mi farklıydı herkes den..Nedenlerin arasında boğulup kalmıştım yine. Bir koşturmacaydı hayat, yetişemeden kaçıp gidiyordu avuçlarımdan.

Sevmeyi düşlüyordum fütursuzca ve çok sevilmeyi. Saçlarım okşandığında, ellerinin arasında titremeyi. Tutkuyla yanmak, aşkla bağlanmak...özlemek,
sabah olmamalı gecelerde, hep sevdiğimi düşünmeliydim. Nerdeydi böyle bir aşk, sevgi. Bir aldatmaca olmuştu dünya. İki günde birbirini aldatıyordu sevenler. Nasıl inanacaktın nasıl sevecektin. Belki de aşka tutkunluğum bu yüzdendi. Aradığım aşkı bulamadığımdan.

Seni görmüştüm tanımıştım sevmiştim. Aşk bana uğradı diye, hatta çok sevinmiştim. Kısa süreliymiş aşk, uzunca devam etmezmiş. Yeni anladım. Acıymış aşk, yürekte yanıkmış. Oysa ne ümitlerim vardı. Ölümüne sevecektik. Şimdi külleri kaldı ama, hâlâ sıcak.. Yakıyor yüreğimi, yakıyor bedenimi. Sen yine de farkında değilsin hayata gülüyorsun sevdiğim.

Yüreğim anne yüreği, arkandan ağlıyor.
Vatan için büyüttük seni ama, içim yanıyor.
Sormayın neden bu durgunluğum, gözyaşlarım,
Sormayın şu anda, bende ki beni de unuttum.
Nasıl geçecek bu günler, mevsimlere sordum.

kuru yapraklar arasında,
sonbaharı yaşadım bugün.
hava soğuktu belki,
ama senin sıcaklığın..
ruhumu ısıtıyordu sevdiğim.
gözlerin geldi birden aklıma,

hüzünler hep yanımızda bitmek bilmeyen
anılarda.
ay doğmaz oldu gökyüzünde,
sevdamı bana bıraktı yalnızca.
gecelerle bütünleşti ruhum, içimde ki aşkla..
bir sevgiydi sabahladığım,