Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

Zamansız gölge düşmeyecek sevdama.
Daima seven kadının olacağım hayatında.
Çok şey istemem bebeğim, sev yeter ki.
Tek mutluluğum sensin, bu hayatta.

Yağmur yağarken bütün şiddetiyle,

Bir hüzün vardı yüzünde,
Beni bırakıp giderken sessizce,
El sallaman bile anlamlı,
Yüreğimi deşiyordu ince ince,
Kal desem kalır mıydın benimle,
Işığım olur muydun geceme,

hergün seni severek ölmek,
ne demek bilir misin.
nefesin nefesimdeyken,
özlemi düşünebilir misin
kollarınla sardığında,
sensizliği hissedebilir misin

Sevgiydi sana uzattığım el. Çok düşündün canım, o kadar düşündün ki vazgeçtim artık sen den. Ne bırakıyorsun ne de vazgeçiyorsun. Anlayabilsem ne yapmak istediğini. Bir bilebilsem düşüncelerini. Git diyorum gitmiyorsun. Kal diyorum kalmıyorsun. Beni iki arada bırakıyorsun.

Özleme, hasreteydi verdiğim savaş. Artık ne özlem, ne hasret ben de olacak. Belki de bir nefes alacağım. Bitti diyeceğim.
Yine karşımdasın bitti diyemiyorum işte. İnsan ya yürekten sever, ya da arkasına döner gider. Beklediğin ne? İstediğin ne? benim için ya hep ya da hiç dir. Ya hep benim ol ya da hiç olma yanımda. Git artık bence git.

Sevgi pınarlarını sunmuştum sana içmedin. Gönül bahçemden binbir renkte çiçekler yolladım umursamadın. Kadehlerle aşkımı verdim ellerine, yudumlamadın. Gölgem misin benim? yetmedi mi eziyetin. Daha ne istiyorsun? Ne istiyorsun ben den. Çek git artık yoluna, bırak beni yalnızlığımla. Sensiz hayat daha güzel, mutluyum inan bana.

vazgeçilmeyen bir tutkuyla,
bağlıyım sana.
yüreğimle sesleniyorum
duy artık beni.
bu aşk ölümsüz,
hep sürecek.

yeni bir umutla geldim kapına
gideceğim
ya seninle ya da sensiz..
belki öleceğim belki de güleceğim.
hiçbirşey umurumda değil,
seni hep seveceğim.

git deme bana gidemiyorum.
anıları bir kenara itemiyorum.
leylâklar dan bir bahçeydi aşkın,
yüreğimden silip hiç atamıyorum.
öyle günlere prangaladık ki kendimizi,
severek ayrılığı yakıştıramıyorum.

Gözlerin gözlerimdeydi birzamanlar,
Sevgim yakıyordu yüreğini delicesine,
Nefes alamazdın bensiz akşamlarda,
Şiirler dilinde şarkılardaysa ben vardım,
Unutuldu herşey, güzel olan tüm yıllar.

Sevgi dedim tırmandım dağlara,
Bağırdım çağırdım duyuramadım sana,
Yankı yaptı heryer, çınladı sense uykuda,
Aç gözlerini artık, sevdiğimi anlasana,
Senin için akan gözyaşlarım dinmiyorsa,
Yüreğim her an, senin için çağlıyorsa,

Seni özlediğimi bile bile umursamıyordun hayatı.
Sevgim bir kenarda, sense bir kelebektin.
Çiçekten çiçeğe dolaşıyordun anlamsızca. Hayat mıydı bu. Bir gün farkına varacaksın ama, herşey çok geç olacak. Yitirdiğin aşkı anlayacaksın. Belki de ağlayacaksın. Bu sefer ben umursamayacağım. Yanında hiçbirzaman olmayacağım.


Öyle bir aşktı ki yüreğime yerleşen, deli tutkularla beni mahvetmişti. Anlamadın...belki de hiç sevmedin beni. Sevgi olmasa bile saygı olmalıydı yüreğinde. Onu da çoktan kaybetmişsin farkındayım şimdi. Oysa hayatımın tek anlamı sen din. Çok sevmiştim. Gecem, gündüzüm yalnızca senin di. Şiirlerimdin dizelerimde ki aşk böceğimdin benim. Sense hüzzam şarkı oldun bana nedense..Ağlamakla mı geçecekti ömrüm. En iyisi yüreğimi aşka kapamak. Sen yine uç bildiğin yerlere.. Artık umursamıyorum seni. Açık olsun yolun tüm ömrünce.