Melahat Çetinkaya Şiirleri - Şair Melaha ...

Sarılmış boynuna ibrişim ağı
Divane gönlümün zincirsiz bağı
Yağmur sonrasında ebem kuşağı
Güzellik tacını takar saçların.

Ağacı süsleyen yapraklar gibi

Umut rüzgarıyla düş savurarak
Hayal ülkesinde saray kurarak
Emanet yürekte aşkı vurarak
Bade süzdürmenin ne gereği var

Yalancı baharda açan çiçekte

Güneşe tutulan kardelen gibi
Yandı haresiyle eridi bitti
Güneş mi bulutun ardına sindi
Gelirim demişti gelmedi gitti.

Tutuştu narına yanar yüreğim

Ağzımın tadı yoksa,
günlerdir.
Hasta gibiysem.
Ve boğazımda,
Düğüm düğümse kelimeler,
Buluttan nem kapıyorsam.

Acıyı kederi vurup sırtına
Sığınıp kendi doğrularına
Yürek yangınını koyup avcuna
Bir kova soğuk su dökmektir gitmek.
Hasreti sineye çekmektir gitmek...

Ne zaman sevdimse yürekten,
İçimdeki o amansız savaşın
Yenik komutanı oldum ben.
Bundandır aşktan vazgeçişlerim
Tutup kolayı seçişlerim
Kimi sevdimse,ona git deyişlerim.

Hayat bitmez okul bizler öğrenci
Kimimiz beyazdır kimimiz zenci
Sabırla sınanır yürek direnci
Gün olur azarı,sopayı yeriz
Gün olur her şeye güler geçeriz.

Dur kaptan!
Dinle beni.
Sakın demirleme bu limana
Güzelim yüreğini.
Tekin değil burası.
Uçurum dört bir yanı.

Müjdeler baharı badem ağacı
Toz pembe çiçekler sarar yamacı
Bahara yakışır güzellik tacı
Düşer cemre toprak ana şenlenir.

Çiçekten çiçeğe uçar kelebek

Aşılmaz engeller dağlar olsa da
Kaderin ördüğü ağlar olsa da
Vuslata kapalı yollar olsa da
Hala kalbimdedir özeldir yerin

Esen kavak yelim tatlı belamsın