Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Yine dalgın durgun ela gözlerin,
Ümit ışığımı söndürme bari.
Nedense zehirden acı sözlerin,
Boş yere gönlümü küstürme bari.

Ne olursun anla biraz halimden,

Gittiğin yolu sonu uçuruma uzanır,
Ummadığın bir anda düşeceksin taş kalplim.
Ne desem yalan gelir doğru diyen suçlanır,
Sonunda gerçekleri göreceksin taş kalplim.

Bir gün bana dönsen de zaman hayli geçecek,

Neden bana sitem ediyorsun,
Bir ümit veremem demedim mi?
Sen bunu çok iyi biliyorsun,
Ben seni sevemem demedim mi?

Ne olur karşıma çıkmasana,

Doğa’nın elinden her şeyi çaldık,
Hırsın gafletine iyice daldık,
Beton yığınları içinde kaldık,
Bırakalım dünya bir nefes alsın;
Yerler yeşil, gökler masmavi kalsın!

Bir gurura yenik düşmüş sevgilerin en güzeli,
Bağ bozumu gelmeden de döküyor dallar gazeli..
Hazan vakitsiz esti mi, mevsimlerin günahı ne?
Ebed bir meçhûl olsa da, işte Tanrım bu ezel’i!

Söz ağızdan, yağlı kurşun namludan,
Sekti mi bir daha dönüşü yoktur.
Yolcu yola revan olup avludan,
Çıktı mı bir daha dönüşü yoktur.

İstesen de sur örülmez alçıdan,

İnsan hayatı da dört mevsim gibi,
Bahar, yaz, sonbahar derken, kış gelir.
Kimi bahçelere işin garibi,
Başka diyarlardan ürken kış gelir.

Hakkın kuru selamını,
Vermeyen dostum merhaba?
Hatta kendi meram’ını,
Bilmeyen dostum merhaba?

Geçmiş gibi birkaç asır,

Bitmiyor bu sevda bitti desen de,
Bir bilsen kimlere küstüm sayende,
Gönlümün yarısı daima sende,
Sol yanımdan ümit kestim sayende.

O ela gözlerin zemzem kuyumdu,

Sana âşık olanlara,
Kıymadın mı kara toprak?
Birer çukur da onlara,
Oymadın mı kara toprak?

Âşık Veysel çok severdi,