Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Gidenlerin dönmediği yollarda,
Çoğu yaşanmadan geçen yıllarda,
Romanlarda, filimler de, fallarda,
Şarkılar da, türküler de sen varsın;

Gayrı mümkün değil benim iflah’ım,
Viraneye dönmüş gönül dergâhım..
Ben bu aşka nasıl düştüm Allah’ım,
Ayıbı var, günahı var, suçu var,
Bu sevdanın ne ödenmez borcu var.

Umman gibi her rüzgâra,
Dalgalanma deli gönlüm.
Yine mi düştün efkâra?
Paralanma deli gönlüm.

Garibin aşkı da garip,

Ben senin için yazdım, ben hep seni aradım,
Bu “sen” var ya inan ki, bildiğim “sen” değilsin!
Zaten ben o “sen” için mısra, mısra ağladım;
Uğruna gençliğimi verdiğim sen değilsin.

Yaralı gönlüm hâlâ yılların ötesinde,

Aşkın irem bahçesine,
Giren, girdiğini alsın.
Bu da benim dercesine,
Deren, derdiğini alsın.

İncele dünya sirkini,

Artık boş değil mi geri dönsen de?
Aramıza dağlar girdikten sonra.
Medet arar mıyım daha ben sen de?
İcazet ehlini gördükten sonra.

Üzülme kerimdir o Hakte ala,

Gerekirse ben bu aşkın kölesi, kulu olurum,
Senin gibi sevgiliyi bir daha nerde bulurum..
Allah’ım bu nasıl sevda, bu nasıl aşk bilmiyorum..
Sevdim seni, sevdim seni.. Ölesiye sevdim seni;
Bir gülüşte, bir bakışta göresiye sevdim seni.

Gurbet ellerinde feleğim şaştı,
Gelmek istesem de gelemem nazlım.
Bildiğin durumlar bambaşkalaştı,
Sorma hallerimi diyemem nazlım.

Yorgun gecelerim düşlere esir,

Sana olan aşkımı,
Kadehlere sordun mu?
Bağışla merakımı,
İçenlere sordun mu?

Çok şeyler var tükenen,

Sen, çocukluk sevgilim bunca yıl neredeydin;
Nerelerde dolaştın, kimlere boyun eğdin?
Seni unutamadım, sen hep hayalimdeydin,
Bunca yıl yaşadımsa sayende hasbelkader;
Senin de mi yüzüne gülmedi kahpe kader!