Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Teselli girdabında şu yaralı gönlümü,
Ben o gün eğlemiştim, sen şimdi eğliyorsun.
Acıların kahrından zaman, zaman ölümü,
Ben o gün yeğlemiştim, sen şimdi yeğliyorsun.

Bazen vaktinden önce hazan vurur dallara,

Rüzgâr eken daima bir gün fırtına biçer,
Sen fırtına ektinse ben bir şey diyemem ki.
Herkes yürüyeceği yolu kendisi seçer,
Bundan sonra ben sana bir ümit veremem ki

Önünde kaç zorba can verdi bilsen,
Kılıçtan keskindir benim kalemim.
Yazdığı tükenmez ne kadar silsen,
Hecedir, vezindir benim kalemim.

Kimi gün dolaşır aylak avare;

Her köyün delisi ayrı olurmuş,
Bizim köyün namzet’i de ben miyim?
Çokları hayata ayak uydurmuş,
Âcizane bir fert’i de ben miyim?

Ağlayanla ağlarım da daima,

En ummadık anda silleni vurdun,
Ezdin yetinmedin, ezdirdin felek.
Genç yaşımda türlü dertle yoğurdun,
Bu yazgıyı sen mi çizdirdin felek?

Doldurdun her derdi, gamı özüme,

Nedir biliyor musun? “aşk” dediğin kelime,
Demini sürmedinse bilemezsin arkadaş.
Ben tarif ederim de gülme sakın halime,
Yolundan geçmedinse bilemezsin arkadaş.

Senin aşk dediğin şey; olsa, olsa paradır,

Ümit ışığımı kahve fal’ının,
Saçmalıklarıyla söndürme falcı.
Kime neyi malum olmuş yarın’ın,
Hani bilsen dahi bildirme falcı.

Çünkü eminim ki, her diyeceğin,

Az çekmedim bu yaşımda,
Ben dertlerin adamıyım.
Her türlü dert var başımda,
Ben dertlerin adamıyım.

Ne sevecek bir gönlüm var,

Mecnun, Leyla’sına nasıl tapmışsa,
Bende sana işte öyle taparım.
Yıl ay’a, ay gün’e nasıl kopmuşsa,
Bende sana işte öyle koparım.

Artık umurumda değil bu fani,

Ben bir katil bilirim, katiller içersinde,
Bir ölüye bin mezar kazmaktan zevk duyardı.
Aşk hançeri saplıydı bütün cesetlerinde,
Her gönüle bir tuzak kurmaktan zevk duyardı.