Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Çok geç artık uzatma tutamam ellerinden,
Kor gibi kavuruyor ruhumu ihanetin..
Yıllar ne varsa geri almış verdiklerinden,
Kinle dolan kalbimde yeri yok merhametin!

Uzat bana ver elini,
Bende seni çok aradım.
Ben bir aşkın bedelini,
Seni, sevince anladım.

Çekinmeden dök içini,

Unuttum artık seni, zorda olsa unuttum;
Kan ağlayan kalbimi hayalinle avuttum..
Senden sonra her aşkı, her sevgiyi bir tuttum;
Kimine dost arkadaş, kimine yoldaş oldum;
Seni unutmak için toprak oldum, taş oldum.

Bir yaz festivalinde o an seni görünce,
Ben sevdamı göklere yazmıştım yıllar önce..
Şimdi kalkmış olsan da beni haksız bir linçe,
Sen benim tecellimin ufkunda bir akitsin,
Ne yaparsan yap gülüm sen kalbime aitsin!

Seni deli gibi severken hem de,
Sana kırılmaya sen mecbur ettin.
Haksız da değilim belki şüphemde,
Beni darılmaya sen mecbur ettin.

Aslında hiç lüzum yoktu yalana,

Bu sokaklar adım, adım her gece,
Senin için gezildi sen nerdesin?
Yağlı kurşunlara binlerce hece,
Senin için dizildi sen nerdesin?

Sensiz hücre gibi ıssız oda’lar,

Boğazımda düğümlenir seneler,
Sen aklımdan çıkmıyorsun bir türlü.
Seni hatırlatan neler yok, neler;
Sen aklımdan çıkmıyorsun bir türlü.

Belki, içimdeki sensizliğinden;

Sen giderken yüreğime düşer bir acı,
Yanar yıkar, yıkar yakar, kül eder beni.
Ben sussam da garip gönlüm senden davacı,
Aşkın ölüm ilam’ıma pul eder beni.

Sen giderken her gecenin sabahı ile,

SEN BANA
EL OLAMAZSIN


Bu ayrılık neden niçin,
Sen bana el olamazsın!

Beni böyle yâd ellere savuran,
Sen değil de, kara-yel’ler olsaydı.
Beni aşkın ateşinde kavuran,
Sen değil de keşke, çöller olsaydı.

Her bakışın sanki gizli bir volkan,