Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Ümit yeşermiyor gönül bahçe’mde,
Divane gibiyim, deli gibiyim.
Can veriyor canım kendi pençe’mde,
Yaşamış olsam da ölü gibiyim.

Gayrı bilmiyorum hangimiz haklı,

Role müsait,
Jönü özledim.
Sahneye ait,
Fonu özledim.

İmece filo,

Öyle güzelsin ki canım sevgilim,
Şaşırdım nerenden neyinden öpsem.
Bu hasret içinde ben, ben değilim,
Müsaade ettiğin yerinden öpsem.

Bir gece yarısı kapını çalıp,

Görmek için, sevmek için ormanı,
Bir piknik yerine gitmemiz yeter.
Ormandadır miski-amber harmanı,
Izgarayı köze sürmemiz yeter.

Ormandadır, kurdun, kuş’un yuvası;

O kadar da çok mu?
O kadar da çok mu sahiden?
Saçlarıma düşen aklar..
O kadar da çok mu sahiden?
Aramızdaki yıllar.

Kadına olan saygım daha da artacaktı,
Bazıları toplumun yüzkarası olmasa.
Benimde şu göğsümü bir aşk kabartacaktı,
İçlerinde bir sokak maskarası olmasa.

Her biri arkın, arkın nehirleri andırır,
Bir bilgi deryasının gür sesidir okullar.
Her susuz yolcusunu ruhuna dek kandırır,
İnsanlık tarihinin künyesidir okullar.

Sakın boşa gitmesin o güzelim günlerin,

Şu garip gönlümün çilesi bir gün,
Dolmadı bir türlü dolmadı hâşâ!
Kaderin elinde olmuşum sürgün,
Şanssızlık yakamı salmadı hâşâ!

OLMADI HİÇ!

Bana candan canım diyen,
Bir cananım olmadı hiç!
Şu çilem mütemadiyen,
Bir gün olsun dolmadı hiç!

Sevdimse eğer seni ak alnına hiç kimse,
Kara leke süremez, sürmemesi gerekir!
Cezası neden senin suçu ben işledimse,
Bu da kader olamaz, olmaması gerekir!

Yeter artık zorbanın, zulmün egemenliği,