Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Bir gün bir bahane kader olursa,
Kıyamete kadar yanarım bil ki.
Bu güzelim günler heder olursa,
Hesabını senden sorarım bil ki.

Sen benim ömrümün gurur tacısın,

Çocuk iken büyümeyi,
Hep bekledik bir yerlerde.
Düşe kalka yürümeyi
Hep bekledik bir yerlerde.

Öğrenciyken okumayı,

Arzın günü gecesi var,
Benim ise belli değil.
Her sonun bir öncesi var,
Benim ise belli değil.

Bir ben var ki, şu içimde,

(Ozan FEDAİ Dostumun " NE DENİLİR " Başlıklı Şiirine ithaf’en..)


Kendi yalanıyla yalanda rekor,
Kıranlara alçak denir emmoğlu
Haramın üstüne helalden dekor,

Yurdumuz parçalandı,
Yakıldı, yağmalandı..
Vatanın her köşesi,
Esaretle kıvrandı.

İstanbul Hükümeti,

Taş eksen tohum olur bu mübarek toprakta,
O bir başka cömerttir karda, kışta, kurakta.
Bir tanenin hikmeti saklıdır her başakta,
Kutsaldır Anadolu’m, merttir Anadolulum.

Var olmanın temeli bu mukaddes Vatanda,

Onlar her ne kadar güçlü olsa da,
Tereddütsüz çatacağız ant olsun.
Her birimiz baharında solsa da,
Sözümüzü tutacağız ant olsun.

Karalıyız bu davanın uğrunda,

Bu dava dedemden, babama kalmış,
Benden de sana mı kalsın be yavrum?
Halli için nice kurbanlar almış,
Benimde canımı alsın be yavrum.

Daha da mı sürsün bu bekleyişler?

Halimizden anlayan yok, bilen yok;
Gelenler gidiyor, geri gelen yok.
Ya gerçek seven yok, ya sevilen yok,
Boşa artık ne söylesem, ne desen;
Bu kaderi ne ben yazdım ne de sen.

Utancını içerimde duyduğum,
Herkesin yerine ağladım bugün.
İnsanlık adına gönül koyduğum,
Herkesin yerine ağladım bugün!

Kahrettikçe nice dostun yâdına,