Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Yaktığın gönlümün bir köşesini,
Bir yudum su verip söndürmedin ki.
Ne zevkini koydun, ne neşesini,
Hayatı içime sindirmedin ki.

Her şeye daima şüpheyle baktın,

Seni nasıl sevdiğimi,
Sen bilmezsin, bilemezsin.
Sensiz neler çektiğimi,
Sen görmezsin, göremezsin.

Zaman devranını sürer,

Bir bahar çok muydu bir gonca gül’e?
Dallara isyankâr oldum sayende.
Tanrı’ya bir sözüm olmasa bile,
Kullara isyankâr oldum sayende.

Örülmüş bir kere kaderin ağı;

Yâr dedinse kara taşa,
Daha neler gelir başa..
Gözlerinden akan yaşa,
Çok geçmeden alışırsın,
Alışırsın, alışırsın,
Bir gün sen de alışırsın.

Keşkeleri hiç sevmem,
Geride kalan yıllar.
Ben size boyun eğmem,
Vefasız yalan yıllar.

Bazen hayıflansam da,

Yaşamak çok güzel, doğmak bir kere,
Hayatın tadını çıkar arkadaş.
Ömür dediğimiz bu coşkun dere,
Geceli, gündüzlü akar arkadaş.

Maddenin katiyen olma esiri,

Günler aylara dönse, yıllar zincirlense de,
Ciğerlerim çürüse, kalbim parelense de,
Tozpembe hayallerim zifire bürüse de,
Seni benden almaya hiçbir güç yetmeyecek;
Tanrı şahidim olsun aşkımız bitmeyecek.

Atamın taş lahdinde eğilirken milyonlar,
Devrim yobazlarının dirisine bakan yok!
ATATÜRK ‘le kendini kıyaslarken piyonlar,
Milyonlarca ATATÜRK vârisine bakan yok!

Hâlâ akıllanmıyor yüzde elli bir kitle,

Yıllardır dost diye güvendiklerim,
El olmuş bir kere ne desem boştur.
Rüzgârda kül gibi yitirdiklerim,
Savrulmuş bir kere ne desem boştur.

Maziye dalınca bir an gözlerim,

Ah şu Sinop elleri,
Hasret yüklü yelleri..
Sinop’un güzelleri,
Hem asri, hem şık olur.

Ah anam, anam, anam,