Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Sebebi ne bu öcün,
Bana mı yetti gücün?
Bizi ayırmak için,
Tuzağı kurana git;
Git ona git, ona git!

Yine ıssız gecenin koynunda özleminle,
Hep seni arayacak ellerim biteviye.
Karanlık duvarlara akseden hayalinle,
Hep sana ağlayacak gözlerim biteviye.

Sevmek ne kadar acı bir kelime olsa da,
Telaffuzu nasıl da hüzünlü dudaklarda.
Her yanım yakutlarla, zümrütlerle dolsa da,
Gönlüm yine de öksüz sensiz bu sokaklarda.

Sen kahrıyla ağlarken bu acı deryasında,

Dili olun Münevver’in,
Bu olayın izi derin;
Şu katili ele verin!
Neredesin ey adalet?
Bir an önce tecelli et!

İşte geldik gidiyoruz,
Ömrümüzün son demi bu!
Bundan sitem ediyoruz,
Ne yapalım elde mi bu?

Böyle işte ihtiyarlık,

Ne zaman doğduğum belli değil ki,
Burçlara, fallara inanmıyorum.
Öncelikle şunu çok iyi bil ki,
Vefasız kollara inanmıyorum.

Seninle doğmuştum bir yaz gününde,

Bu nazlı gelinin kutsal başından,
Gelinlik verilmez, duvak verilmez!
Deryasından, toprağından, taşından,
Candan gayrı hiç bir adak verilmez!

Biz çağları böle, böle geliriz;

Bu gün bir anda kül oluyorsa milli servetler;
Mahvının yegâne müsebbibi şahsi gafletler..
Eğer bu gaflet halkaları uzarsa günbegün;
Haritadan silinmeye mahkûmdur bu milletler.

Aralarsan, göreceksin tarihin her sayfasını;

Hangi damardan olursa olsun,
Karşıyım dökülmesine kanın.
Karşıyım vakitsiz göçüşüne,
Ağaçların, hayvanların, insanların;
Ve karşıyım kıyımına bütün canlıların!

Aşkın bir kör düğüm olmuş içimde,
Sen hala kesmeden çöz mü diyorsun.
Bu sevda yarası bariz biçimde,
Sen hala nazar mı, göz mü diyorsun?

Ne vardı başımı öne eğecek,