“Adam var adamların nakşıdır,
Adam var eşek ondan yahşıdır! ” Azerbaycan Atasözü
Kime sordun ey kadı, kimden aldın icazet?
Eşref-i Mahlûkat’a nasıl değer biçersin?
Piri pak, pür nur ile bir olur mu necaset,
Olduğun yetmez mi nefsin kölesi?
Boynunda zinciri kır âdemoğlu!
Yüzüne aksetsin sözün halesi,
Bağında inciri sır âdemoğlu!
Sevdikçe çoğalır, yemek istemez,
Aklımda sen varsın, beynimde fikir,
Her zerremde sensin Elhamdülillah…
El açmış kapında bu garip fakir,
Uğrunda köleyim, meftunum Allah,
Her zerremde sensin Elhamdülillah…
Dengini bulup da sevmedi gönül,
Nice güzellerden geçti neyleyim…
Kalbini kimseye vermedi gönül,
Meçhul hayallere aktı neyleyim…
Ne yaptım kadere bilsem hatayı,
İte bakın hele, bakın şu ite,
İtaat etmezmiş koca devlete!
Dua et sen, dua… Asil Millete,
Kursağında ekmeğiyle yaşarsın!
Buna rağmen sen haddini aşarsın!
Yıllarca bekledim kıymet bileni,
Güven bırakmadı yüze güleni,
Henüz göremedim gerçek seveni,
Anladım ki benim, aşkım değilsin! ..
Kimine ağladım, kimine yandım,
Bayrak al/ında güzel, eller alın/da güzel!
Dikeni can yaksa da çiçek alın/da güzel…
Gelin al/ında güzel, düşler alın/da güzel!
Gözleri can yaksa da kaşı alın/da güzel…
Kur’an’a Arapça diyen efendi,
Toprak değil midir vücudun şehri?
Serimi vermeden orda aramam!
Beşeri dilleri nurda aramam!
Arapça zannetme sen o Kuranı,
Ana kutsal bir varlık, varlığın kaynağıdır!
Canından can verenim, hayatın membaıdır…
Tırnağına taş değse, o ciğerden hisseder!
Aklından çıkarmaz hiç olsa da ömrü heder…
Mayası, hamuru gurur olanın,
Ağzındaki dönen dil’den anlamam…
Kibir çiçeğinden dolan kovanın,
Merhem olsa polen, bal’dan anlamam…
Nefsini nefsimden üstün görenin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!