Mehmet Halil Şiirleri - Şair Mehmet Halil

12 Eylül darbesine hazırlıklı idik. Tedbir için bilinen evlerimizi değiştirdim. Anlaşılmasın diye de aynı sokakta başka bir adres verdim. 12 Eylül sabahı işe gitmek için sokağa çıktığımda caddeye döndüğümde her taraf askerdi. Birine yaklaştım, ne oldu diye sordum. ‘’Evine dön’ dedi. İşe gidiyorum diye yoluma devam etmek isteyince bir dipçik darbesiyle sarsıldım. Geriye dönüp eve gittim. Korkum, verdiğim adreste beni bulamazlarsa bütün bu sokağı ararlar ve ele geçerim diye…
Verdiğim adresteki evi gözlemeye çalışıyorum ama göremiyordum. Sokağa çıkp karşıya geçmem gerekiyordu… Her şeye rağmen ortalık sakinleşince, yani aradan bir ay kadar geçince, tekrar ev değiştirdim.
Yeni tuttuğum ev bağcılarda yeni bir inşaattı. Geceleri gözüme uyku girmiyordu. Hem arama korkusu, hem her gece silah sesleri vardı. Bir gece silah sesleri çok artı… Perde arasından gözlüyordum. Patır patır ayak sesleri bizim evin etrafına doluştu. 4 veya 5 kişi… Ama silah sesleri uzaktan havaya doğrultulmuştu… Kimse gelip onları takip etmedi… Ertesi gün gazetelerde İbrahim Çiftçi ve diğer arkadaşlarının kaçtığını, kaçırıldığını öğrendim.
Bir gün eski komşum, Cam fabrikasında çalışıyordu ve o zaman Hür-Cam iş Sendikası üyesiydi, tesadüfen sokakta karşılaştım. Eski mahallemde neler olduğunu sordum. Öğrendiğime göre adres verdiği evde oturan da ülkü ocaklarında etkili bir üyeymiş… Alta Nalbur dükkanı vardı, üstede daireleri varmış… Evi çok sıkı aramışlar. 4-5 cemse araç gelmiş… Asker en ufak bir bilgi vermiyor. Sadece isim soruyor. O da tanımadığı için bir şey söyleyemiyor. Kendisinin arandığını zannedip susuyor. Arka arkaya birkaç gün eve baskın yapıp aramışlar…
12 Eylül ile ilgili anlatılacak anı çok… Aklıma geldikçe yazmaya çalışacağı. O sıralarda günlük de tutmuştum ama onu da bir tanıdık ısınmak için yakmış… Hem de komünist olduğunu sanan biri… Bu akşam bu kadarcık yazayım…
Kapitalizm için en büyük tehlike eşitlik ve adalet isteyenlerin birleşmesi ve örgütlenmesi… Emekçilerin insanca yaşayabilmek için alacakları her hak kapitalistlerin kar oranını düşürecektir… Onun için İşçi ve emekçilerin birliği onların korkulu rüyalarıdır. Faşistler ise bu örgütlenmeye karşı onların milis güçleridir.

Yüzde otuz civarında oyla mecliste çoğunluğu sağlayan ve bu çoğunluğu kullanarak bize kan kusturanlara karşı neden ''asıl çoğunluk biziz, biz 70 milyonuz! '' diye sesimizi yükseltemiyoruz? Biraz bu konulara girelim...

TÜSİAD, MÜSİAD, Sanayi Odaları, Ticaret Odaları, Bunlar hep işveren örgütlenmeleri...
İşlerini sessiz sedasız yürütüler. her istedikleri olur... Neden her istedikleri olur?
Çünkü, bildiğiniz gibi, seçilebilmek için büyük paralar gerekir. Bu para da ancak iş adamlarında, ve büyük ticaret erbaplarında vardır.
Adaylara kasalarını açarlar, onların seçilmelerini sağlarlar... Neden... Çünkü o seçilen vekiller artık onlara borçludur... Göreve başlayınca, bu borçlarını kat kat ödemek zorundadırlar... Bu borçlarını maaşlarından mı ödeyecekler? Hayır. Maaşları on milyarda olsa, 2-3 yıllık maaşları o borçlarını ödemeye yetmez. Zaten aday olabilmek için yüklü bir para ödemek zorundadırlar... Bir de seçimlerde propaganda masrafları...

Kapitalizm tabii afet gibi
Gücüyle dayatıyor kendini
Bu çaresizlik karşısında
Yenileyip diriltiyor dini…

Zayıflığın tek çıkışı umut

Aklından her şey geçer insanın
Düşünmek suç değildir bir akla göre
Karşısında niyet esastır Allah’ın
Önem kazandı birdenbire düşünce…

Atom hem yararlıdır hem zararlı

Kütük gibiyiz maşallah
Yaşıyoruz ocaklarda
Sesimiz bile çıkmaz
Islanmış gibi yağmurda
Kül ve duman gibi
Ayrıldık parçalara…

''Bilinçdışı bilincin efendisidir'' demiş bir filozof. Bilinçdışı bilincin efendisi olduğu gibi bilinçsiz insanlar da bilinçli insanların efendisi oluyor. Ne zaman bilincimiz bilinçdışını kontrolü altına aldı, yani bilinçdışının efendisi oldu, bilinçliler de o zaman bilinçsizlerin efendisi olabilir… O zaman bilinçlenme ve öğrenme en önemli hedefimiz olmalıdır. Ya da köle olarak hayatımıza devam etmek zorunda kalacağız demek...

13 Uğur'suz rakam.
Bu devletin rozeti
Uğurladık Uğur'u.
Devlet Uğur'lu şimdi.
Kaç yıl sonra diker ki.
Günah çıkarmak için,

Toplumun yarısından fazlasını
Terörist ilan edeceksin…
Önemli terörün sıradanlaşması

Sıradan şeylere kim önem verir ki
Sükûneti bozan terör değil,

Bir zamanlar Ergenekon vardı savaşacak,
Onlardan olmayan herkes ergonokoncu oldu.
Şimdi PKK var savaşıyorlar,
Ve onlardan olmayan herkes PKK’lı
Başkanlık sistemini kabul ettirmek için saldırıyorlar.
Öyle alıştılar ki savaşmaya

Biri var ki, ‘’kendine gel’’ dedikçe kendinden geçiyor
Bin odalı saraylar yaptırıp, çeşmelerinden kan içiyor
Çok şey bildiğini zannediyor, ve yeniyi öğrenemiyor
Doğuya giden eşeğin sırtında, batıya serenat yakıyor.