Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Tillah daraldım senden
Ömrümü aldın benden
Yeter be artık yeter
Ateş yaktın bu tenden

Sen beni koydun derde

Özgürlük tadından, anne kucağın sıcağından farksız
Gülüşünden beni uzak tutma
Tut ellerimden, beni yalnız koyma
Beraber yürüyelim
Beni yarı yolda koyma
Koyma beni sensiz

Beni perperişan eden yoksulluk
Aklı yoktur o sana "dost" diyenin
Sen şah, sen padişah olsan ne yazar
Bir gün düzenin yıkılacak senin

Beni yok sayan yoksulluk, defol git

Ne olur, hayat gibi acımasız olup, yaralama beni
Çünkü benim kan kızıl devasız yaram var
Beni bitiren acı, yoksulluk, çile
İnsafı, merhameti olmayan
Süründüren düzen gibi
Çürütme

Ben kadınım! Ne şiir ne gül, nede akşam güneşiyim
Sanıldığı gibi, evreni
Kanatlarının arasına alan
O melek hiç değilim
Kadını
Acımasızca, cahilce suçlayanlar

Sevdasını tükenmeyen özgürlük kavgasıyla yoğuran
Direniş ruhla zulme korku salan
Her an umut besleyen
Uykusuz gözlerinden
Şafak dökülen
Cizre’de

Kara tren durmaz gider raylarda
Dumanı da tüter uzun yollarda
Şabanköyü iki tepe ardında
Bir haber beklerim senden bu gece

Selim-Kars yolu da ayaz boranda

Ben Sümer'lere, Babil'lilere, Assur'lara yurtluk yapan
Gılgamış'a
İdris'e
Eyüp'e
Mezar olan
Seller, sular fermanı olan

Ben ne zahit ne veliyim
Bu cihanda seferiyim
Gül bağında feryat eden
Bülbülü gibi divaneyim

Ben ne ağa nede beyim

Gel yiğit yoldaş ben haber saldım sana
Kalk yoldaş ayağa elini ver bana
Kurtuluş için ben Serhat sen Botan ol
Yeter ki dertler gelmesin hiçbir cana

Yanımda olursan şereftir onurdur