Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Her darbe iz bırakır şu yaşamın karmaşasında
Yoksul, ateşle yoğrulur her yediği lokmada
Dertten süzülür hakikat damla damla kan gibi
Tüm acılar korlaşır suskun gecenin bağrında

​Zulmün çarkı dönerken nasırlı eller üstünde

Karardı gökyüzü, günüm ah dolu
Yeter zülüm yüreğime dokunma
İçime, tenime ağu işledi
Her gün efkârlıyım bana dert sunma

Borandır, dumandır yüzüme vuran

Bir umut uyanıyor, elin toprağa ektiği, yeşerip filizlenen tohumdan
Aydınlık arıyan! Zifiri karanlığın ötesinde
Mutluluk güneşine koşuyor
Sende gerçeği, umudu yüreğine nakşet
Gel "elimden ne gelir" deme, kaldır başını dimdik
Kurban olayım kanayan yarana

İti başka
Kurdu başka
Dağı-taşı
Yaylası başka
Yoksul sofralarında
Lokmasını paylaşan

Güneşe ulaşılamayan yerde, gün hasret güne
Bahar özlemi çeken
Güzlliğiye
Masallara sığmayan
Gülüşünü
Gözbebeklerini sevdiğim

Ben ne gün ne güneş nede gülen bir yüz gördüm
Gün arıyorum, güneş dileniyorum
Birde her dem neşe saçan
Güldükçe kalplere
Duygu katan
Tebessümü sımsıcak

Ben, umut yükü yüklendimde geldim
Zulümle sürdüreceğim kavgam var
Yaşama, adalete sevdalıyım
Halklarla yürümeye yeminin var

Etrafımı saran hırçın zamandır

Seni düşünüyorum şu içimdeki yaşayan seni
Hiç tınlamıyorum
Paramparça olan
Yüreğimi
Yanımda olmasan da
Senden kalan öpücükleri

Bendeki acı dur-durak demiyor
Sensiz günler bana hiç haz vermiyor
Ey çok özlediğim kaşları karam
O mağrur gözlerin bende duruyor

Oy bilmiyorum bu nasıl bir halidir

Şu yüreğimde ki ateş sönmüyor
İçimi saran alevler dinmiyor
Saçlarımı ak, ruhumu dert sardı
Geçiyor ömrüm, gün bana doğmuyor