Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Koyun sürüsü değilsin
Çobanın ardından gidesin
İnsan olduğunu unutma
Değerini yitirmeyesin

Sen ne kul sen ne kölesin

Mehtabı, kapkara bulutların derinliğine gizlenmiş
Uykusuz kaldığım, keder dolu
Bu becenin orta yerinde
Yaprak dökümü bol
Çoktan
Ördekleri

Olmuyor kirvem hiç böyle olmuyor
Güçlü zayıfı yerde sürüklüyor
Firavunlar, Nemrutlar çoğaldıkça
Birileri şiddeti körüklüyor

Halkı sömürenler doymak bilmiyor

Bırakalım hanı, köşkü, sarayı
Defedelim halkı saran belayı
Cennet, cehnem boş laflardan ibaret
Gül- gülüstan edelim tüm dunyayı

Gezelim Muş’u, Sivas’ı, Konya’yı

Gün daha ağarmaya başlar başlamaz, her seher vakti ekmekte, aştasın;
Karanlığı aydınlatarak uyanan
Düşlerin
En derin
En koyu yerinde.
Saçı dağ çileği kokan,

Zonklayan, bitip tükenmeyen çok sancılar sabahladı
Vücudun çıplaklığına, güneş teni
Toplum sevgisi görmeyen
Efkâr, efkâr renkleri üzerinde kuruyan
Çok baharlar kanadı koynunda
Sabahlara kadar

Ey divane böbürlenip çağlama
Geçitleri, köprüleri bağlama
Dokunma yaşama, cana, canlara
Zalimleşip yürekleri dağlama

Umutlanma boran sana yol vermez

Bir bulut sardı dünyamı, kasırga vururken her bir yana
Ellerim kelepçede, bedenim zincirde
Zulmün karanlığı her zaman
Yaşam öldürüyor
Merhametsiz yürekler
İdam

Ak dağlara yeller değdi
Kar eridi bahar geldi
Geldi geçti bir kara kış
Tohum kabuğunu deldi

Topraktır, bereket dolan

Tu rûmeta gelê me yî welat ê me axa me
Evîna min şiwîna te tu qesra dilê me yî
Tu çiqilê gulanî ronahîya roja yî
Tu roja me gela yî welat ê me Kurda yî

Ez qurban ez gorî te xwestina me welat e