Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Kela germa havînê ye
Her der qeliya ye
Her der dûman e
Dîsa li ser Êzîdî’yan
Xişma Misilman’an e
Êrişa İŞÎD’e

Yeter, muhannet benimle eğlenme
Kahpeleri, zenginleri yeğlenme
Beni bende bitiren arsız felek
Git artık, ben zelile celallenme

Gülmedim, ne on beş, ne altmış yaşımda

Şu acı dolu yaşam, beni yenerse
Bir gün ömrüm tükense, çeker giderim
Zalim tanrılara naz, gurur yapmamdan
Çılgın bir nehir gibi akar giderim

Dünya'da umudum, nefesim tükense

Ne şu özlemim tükeniyor ne de bu sevdam
Sinemi yaran o bakışların
Hiç aklımda gitmiyor
Sen, mest ettin beni
Gayrı
Şu esrik halimle

Kadim dostum ne olur, gel kaçma benden
Sen hiç anlamıyor musun sözden, halden
Bendeki şu yara bir hançer yarası
Çığlık düştü yüreğime her dilden

Şaşkınlıklar, gariplikler dıyarında bir devriâlemdeyim
Bağnaz siyasi düşünüşler
Din temelli
Her gerici düzende olduğu gibi
Varlığı meta sayılan
Kadının bedeni

Bu gece nefesin ateşi, hiç dönüp dolaşmadan aksın içime
Ne olur gecemize yağmur
O öpülesi yanaklarına
Gözyaşların
Memlekete mermi yağmasın
Kanla ıslanan dudaklarına

Bir gemi demir aldı bir gemi, bu limanlardan
Vakitli vakitsiz, fakat efkarlı, acılı
Karanlığın kenarından, şehrin hüznünde
Çok uzaklara doğru sessiz, sessiz
Tepeden tırnağa
Ama umut

Yoksulluğun coğrafyasında, odununu tutuşturulup, kömürü yakılan
Sıra dağları, sarp geçitleri, karanlık tünelleri
Erzurum'u, Erzincan'ı, Sivas'ı, Kayseri'yi geçerek
Bir ayrılığın, bir yoksulluğun
Ölümcül kanamasından
Kars’dan İstanbul’a

Kavruldu topraklar, ağaçlar susuz
Bu nasıl bir devran! Temeli koftur
Haneler harabe, yürekler yanık
Yanan yüreklere merhem yoktur

Kimi saray yapmış, kimi de evsiz