Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Kendimi buldum ateş ortasında
Ateş üzerinde yürüyen insanların arasında
Birden bire ne olduğunu şaşırdım
Baktım oraya buraya, insanlara
Ne olduğunu anlayamadım
Ateş üzerinden hemen kaçtım

Hayatımda beni en çok tedirgin eden cümle
“Ben buyum, beni kabul edin böyle”
Niye?

Böyle diyenler kimi kabul ediyorlar kendi gerçeğiyle?

Düşüyordum
Düşe vurdum

Derindeydim
Dibe vurdum

Bir yol var
Her birimizin içinde
Yürümek isteyipte
Yürümeye cesaret edilmeyen

Bir umut var

Yakıştırmalar var üstüme
Yakıştırmaları düşüremem dilime

Yenik düşmüş sözler gelir üstüme
Yenik düşmüş cümleler kuramam idealime

Kalpte
Doğup büyüyen
Özgür düşünce
Söz olmaya doğru
Yürür bütün özüyle

İnsan,
Yeryüzünde yaşayan
Yaratıklar içinde akıllı olan

Vatan,
Toprak, su, güneş

Kelimeler biter
Edebin olmadığı yerde
Nasıl deme
Dipsizdir düşünceler
İkilemlerin ikileminde

Sıcak bir günün ortasında
Otobüs bekliyorum durakta
Durağa gelen bir beyefendi
Soruyor Bostanlı geçti mi?
Hemen biraz önce geçti
Tüh bekleyeceğiz şimdi

Yaşını başını almış
Saçları beyazlaşmış
Hayatın tüm tatlarını tatmış
Olgunlaşmış birisi

Delikanlı adayına soruyor,