Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Söyledi tanrı önce insan
Mükemmel özgür insan
Özgürlüğü için köleliği ret eden
Tanrısından başkasını dinlemeyen

İnsan kendisini köle kıldı

Yüreğimi titreten
Aklımı oynatan
Bütün değerlerimi
Yerle bir eden
Bir sesle uyandım

Hayaller kurdum
Düşlerimde düşüncelerimde
Bir gezintiye çıktım

Kanatlanıp rüzgârlara bindim
Gökyüzünde dolaştım bir müddet

Oku, oku, oku dediler bana
Gece gündüz okudum hayatta

Okumak, önce yük
Parasal maliyet
Ötesi sorumluluk

Bir zamanlar
Bende çocuktum
Hatırlıyorum

Ne umutlarla büyüdüm
Ne şarkılarla, ne türkülerle

Put
Putperest
Putperestlik

Bir ide
Bir ideoloji

Yanılmış insan
Son bir umutla
Tanrısına doğru
Güvenle yürüdü

Biliyordu ki,

Aklım akla seslendi
Bende varım dinle dedi

Bilirim, görürüm ki,
Akıl akıldan üstündür
Akıl akıldan farklıdır

Aniden gelen coşku gibi
Coşarsın aşkın dere gibi
Engelleri tanımazsın
Lakırdılara kanmazsın
Ele güne hiç bakmadan
Nasıl? neden? Tınmadan

Dengesiz sözler vardır
Olgunlaşmamış hayatta
Güneş karanlığındadır
Rüzgarla savrulur havada
Ucuz, içi kara, dışı aydındır