Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Çıktığım hayat yollarında
Duvarları öğrettiler bana

Artık benim duvarlarım var
Duygularım onlarla coşar
Çarelerim onlarda ağlar

Ben kendime kardeşler aradım
Hiç kimseye kardeş olmak istemeden

Ben kendime dostlar aradım
Hiç kimseye dost olmak istemeden

Bir mısra mı?
Benim hayatım
Bir varmış
Bir yokmuş
Bir masal mı?
Benim dünyam

O her şeyin sahibiydi
O hiç kimseye muhtaç değildi
İnsanı yarattı âlemi varlığa
Varlık içinde eriştirdi akla
Akıl erdi hidayetle mutluluğa
Akıl şımardı azdı çıktı doruğa

Dün ülkem için
En büyük deprem
Acılarla anıldı

Dün enkaz altında
Can verenler

Değişiyorum, değişiyorsun, değişiyoruz
Gelişiyorum, gelişiyorsun, gelişiyoruz

Aklın önünde bilim, engel akla
Hâlbuki bilim gelişir akılla

Ümitle geçtim,
Aynanın karşısına
Kendimi seyredeceğim
İçimdeki sorgularla
Güya söyleyeceğim
Elveda yanlışlarıma

İçinde,
Yaşadığım toplumun
Temel kültürü
Temel söylemleri

Biz dünyanın,

Kar sularında
Düşler kurdum
Ilık ilkbaharlarda
Müjdelenen kutlu yaza

Selam ilkbahara

Karanlık ışıksızdır
Diye bilirdim
Hâlbuki ışıksız olan görünmezdir
Karanlığı görebiliyorum

Düşünce akla değince