Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Kara günlerden aydınlığa ulaşmak için alabildiğince düşünmem gerek
Kapılmadan duygularıma, her şeyi bütün detaylarıyla incelemem gerek
Kaleler gibi sağlam düşünceleri akla, muhakemeye, kalbe yazmam gerek
Kinden, nefretten uzaklaşıp, kalbimizdeki sevgiyi ortaya çıkarmam gerek

Söylesene, insan iyilik diye ürettiklerinde, insana tutturur mu yas?

Ben kendime kardeşler aradım
Hiç kimseye kardeş olmak istemeden

Ben kendime dostlar aradım
Hiç kimseye dost olmak istemeden

1. Adım

Liberal kapitalizm
Çağda yeni girişim
Aydınlık gelişim
Özgürlüğü bireyin

İnsan sürekli büyüyüp olgunlaşandır.
Değerlerini geliştirip olgunlaştırandır
İnsan değer bulur gençlik döneminden
Seyreder hayatı olgunluk erdeminden
Başarabilirse büyümeyi gerçeklerinden
Güzellikler sürekli süzülür kendisinden

Hayat bitiyor anılar değil şık
Çağda insanlar yalanlara aşık
Yeter insana hayatta bir kaşık
Doymak isteyen insan düşünür mü?

Bütün insanlık aramakta hep ar

İkindi güneşi vurunca tepelere, tepeler kızıllaşan güneşe inci
İzini bulamayan gölgeler, geçmişten bugüne, yarına, taşıyor sevinci
İlk defa güzelliğe çarpılan yağmur, güneş, ay, yıldızlar, gündüz ve gece gibi
İmbikleşir sevgi, doğanın içinden, yerden göklere, hilal gökte ece gibi

İmgeler yüklenir, yedi tepenin simgelerine, selamlaşır minareleri

Rüzgârımda yar var
Bahtımda yâre var
Bir dörtlük tuttursam
Söz beni yaralar

Yolda izlerim var

Çorap söküğü gibi
Çürümüş düşünceler
Çektiğin elinde kalıyor
Çekiştirme bırak kalsın
Çeşni olsun zamana
Çok görmemek lazım

Birini tanıdım
Biraz deli
Biraz dolu

Belki bir gün yine
Bir yerlerde karşılaşırım

Elime aldım umutlarımı
Ektim karanlıklar kucağına
El yordamı ile baktım karanlıklara
En derindeki bilinmez açmazlarına
En güzel soruları sordum açmazlara
Engel oldu dayatmalar cevaplarıma