Mecit Aktürk Şiirleri - Şair Mecit Aktürk

Sinsi virüs gibidir; belki daha da eşet
Girdiği bünyelerde bir süre sessiz durur
Akla kanca atınca kolaysa artık baş et
Kalbe sirayet eder, vücudu uyuşturur

Kanıksama illeti sinsice bir süreçtir

"Kökleri âtide koca devlet"tik
Hâdim-i İslâm'ken ırkımız bizim...
Küçük bir beyliği eşsiz dev ettik
Bir orduya eşti kırkımız bizim.

Dikeni "yakışır" diyerek güle

Öyle doluyum ki, hırsımdan yeri
Ezerim...Ağlarım...Elimde değil
Gönlümde mevsim kış, akşam üzeri
Kızarım...Ağlarım... Elimde değil

Zorlayıp sabrımı, etsem de tehir

Her adım başında dil dökmen boşa
Ne dostun olurum ne sana çırak
Rabbimin emrinden çıkamam hâşâ
Düş artık yakamdan, peşimi bırak.

Kansam da sözüne çamura batsam

Mazin nutfe özün balçık aslın olur iğğğ dediğin
Üç beş anla birkaç anı; ömür, asır, çağ dediğin...
Âmâ için her taraf pus, gören göze nice ibret
Almak için, bu dergâha sen de buyur tefekkür et!
Varlığıyla huzur bulup "dayanağım" "dağ" dediğin
Anan, baban, eşin, dostun... düne kadar sağ dediğin

Mazin nutfe özün balçık aslın olur iğğğ dediğin
O yüzden hep toprak kokar her hayalin düşün teni
Omuzundan hiç inmeyip ömür boyu  çiğnediğin
Yer yarılır hem yâr olur anan gibi sarar seni

Bir ufak nifakla başladı her şey
Gönülden geçenler dile ok oldu
"Biz"den "ben" çıkardık birlikten "birey"
Tutmuştu bu deney; huzur yok oldu

Muhabbet, hoşgörü, aşk ile vefa...

Kûn demiş Hayy, davet olmuş ismime
İtirazdan imtinâ, âr etmişim
Nutfe iken can verilmiş cismime
Şikâyetten sarf-ı nazâr etmişim

Bir melekti elim, kolum, odağım

Kim demiş ki ölüdür talihin kaleminde
Diridir her zeminde kalbe taht kuran atlar
Asalet sembolüdür hayvanlar âleminde
Tarihin her deminde mührünü vuran atlar

Mâziden günümüze ecdattan izdir atlar

Duygular deryâdır, görünmez dibi
Gizemin "niye"si, "nasıl"ı vardır
Sevdada bakışın olduğu gibi
Şiirde nakışın usulü vardır

- I -