Mecit Aktürk Şiirleri - Şair Mecit Aktürk

Sevgisiz kalplerde dem yapmış elem
Dün gülen gözlerden kan akar bugün
Âsâr-ı nefise sunsa da kalem
Şiire, sanata kim bakar bugün

Kalpte kök salınca zerki benlik ur

Öyle doluyum ki, hırsımdan yeri
Ezerim...Ağlarım...Elimde değil
Gönlümde mevsim kış, akşam üzeri
Kızarım...Ağlarım... Elimde değil

Zorlayıp sabrımı, etsem de tehir

Mazin nutfe özün balçık aslın olur iğğğ dediğin
Üç beş anla birkaç anı; ömür, asır, çağ dediğin...
Âmâ için her taraf pus, gören göze nice ibret
Almak için, bu dergâha sen de buyur tefekkür et!
Varlığıyla huzur bulup "dayanağım" "dağ" dediğin
Anan, baban, eşin, dostun... düne kadar sağ dediğin

Mazin nutfe özün balçık aslın olur iğğğ dediğin
O yüzden hep toprak kokar her hayalin düşün teni
Omuzundan hiç inmeyip ömür boyu  çiğnediğin
Yer yarılır hem yâr olur anan gibi sarar seni

Bir Bayrak ki al zeminde; üzerinde Ay-Yıldız
Onsuz kalan kal'a karlı; mazlum, yetim ve öksüz
Şan şerefken Şam'a türk/üm, coşar iken kızan-kız
Kuduranlar yine aynı; hain, alçak ve köksüz!.

Âriften aldığım tarife göre
En nezih vezn ile meramdır şiir
Erbab-ı kelama belli bir süre
İlâhî ilhamdan ikramdır şiir

Haz vermek olsa da şairin düşü

Sevgide makbul olan aşkın ilâhî türü
Bu türün aslı varken Aslı için yâr denmez
Sevmek de bir sanattır, bir muhabbet kültürü
Gerçek aşkın bedeli akçe ile ödenmez

Yirmili yaşlardı; karşıma çıktı
Taht kurdu gönlüme hep gidee gele
Çok güleryüzlüydü eli açıktı;
Duygu denizime o'ydu iskele

Benimle ağlardı bağrı yanıktı

Vahşilerin âleminde Hakk açık ferman olsa
Arslan ete veda eder, kurt kuzuya kaş çatmazdı
Şuârânın kaleminden dökülenler derman olsa
İşitenler hayâ eder kalp kırmaya can atmazdı.

Elimdeki son kandilin şuasına güman olsa

Hoş muhabbet, ahde vefa insanlığın gereği
Can yurdunda çiçek açmaz aşk tohumu ekmeden
Bozuk para cebi deler, bozuk insan yüreği
Harca gitsin hak edeni omuzuna çökmeden

Gönül bedenin kovanı, nezih kelam dile bal