Mecit Aktürk Şiirleri - Şair Mecit Aktürk

Bir asıra çattık ki, dökülen kan diz boyu
Manzarayı görenler dona kaldı be Hasan
Otağ kurmuş cihâna Kabil'in kahpe soyu
İşimiz Ebâbil'e, Kûn'a kaldı be Hasan

Toplasan, emin ol ki etmiyoruz bir adam

Kır kalbimi yak toprağa kar ama
Beni senden ırak etme Asuman
Aşk bahsinde âh çekmek de var ama
Sebebini firak etme Asuman

Gel düşüme sal öfkeni peşime

Öldü bil ömrünü sana adayan
Ahdettim bir kere...Affetmem seni...
Vicdanı içimde sendin budayan
Ahdettim bir kere...Affetmem seni.

Bakıp da gözümden boşalan yaşa

Îmân ile bezenmişse serden âleme bakış
Tefekküre öz toplar göz; rengârenk, nakış nakış...

Nazar edip kâinâta daracık pencereden
Kurtulmak zor cendereden; düşün bir "azap neden?"

Ne intizâr eder ne zâr ederdim
Gülzâr-ı gönülde odam olaydı
Sînemi hüzüne mezar ederdim
Selamı kestiğim adam olaydı

Haddimi aşıpta tutmadım teste

Hayrı şerden ayırmak düne dek kolay işti
Artık doğruyu tesbit zor durum oldu Hasan
Ay, gün, saat, an... ne ki, meclis bile değişti
Hainleri besleyen bir kurum oldu Hasan

Hergün kar bulaştıkça yazlık ayakkabıma

⚘Çehre, cemal, us yerinde
Geziyorsun diyar diyar
Can tende boy pos yerinde
Abartmışsın be ihtiyar

⚘Derdin olsa duman tüter

Say ki derdin koca dev,  kararlı ve çok hırçın
Üstüne benzin döküp kibridi çakmak olmaz
"Keşke"lerin oduna odun atsa da bir cin
Yine de bir bit için yorganı yakmak olmaz

Aşikardır heceme her yıl on sekiz Mart'ta
Ruhumdaki depremin sinemde fay kırışı
Ülküsüdür; süsüdür bu kalemin; hem hatta;
Her Türk'ün türküsüdür coşkulu haykırışı

Sîreti yansıtır aynada suret
Faş olur, has huylar yittiği zaman
Onurlu ins için ölüm bi nimet
Muhannete minnet ettiği zaman

Artınca âlemde nankör ve hain