Mecit Aktürk Şiirleri - Şair Mecit Aktürk

Umut tohumlarını ufkumuza sererek
Hayâlini kurmuştu asil bir neslin Âsım.
"Birlik olun!" demişti eli ele vererek
Hakikate uyandık, apansız, ürpererek;
Yeni yetme türemiş; öz benliğine hasım!

Sinirler hayli gergin; hava soğuk...buz gibi
Tefrika mikserinde karıldık desem boşa...
Kalplerde kin belirgin; bölündük karpuz gibi
Gözler şer minderinde; "yarıldık" desem boşa.

"Din" ürettik öfkeden, kini ona cüz ettik

Susadıkça idrâkim cehâletin çölünde
Tefekkür deryasından su taşır gönül kabım
Anlar iz’an "Mutlak kim?", "Kudret kimin elinde?"
Dil susar hayâsından Kur’ansa muhatabım.

Kirpikler el çektikçe serimde pencereden

İnsan bilmez "tamam", "yeter"; fânî, hadsiz murâdında
Oysa ömür başlar...biter; bir kelebek kanadında!

Gâfil gaypten hitap bekler, "Resûl-Nebî-Kitap" bekler
Âlim âciz; bîtâp bekler; insan kayıp hilkatında...

"Affet" desen artık neye yarar ki?
Pişmanlığa anlam bulmak zor şimdi
Yaşananlar kalbe öyle zarar ki
Sol yanımda yaralarım kor şimdi.

Hiç ayrılmaz bir bütündük biz güyâ

Samîmiyet ölçüsüdür her işin
Hayra azim, insana âr gerekir.
Tefekkür et! Vazifen ne, bir düşün!
Ölümsüz kim, kime mezar gerekir?

Ne bu gaflet, dünya hırsı, bu telaş?

İblis’se idrâkini çepeçevre kuşatan
Tesadüf sanır bedbaht, hayat veren, yaşatan
Gören göze ibrettir gölgesine taş atan...
Tozu dumana katan dinlemez gönül, hatır
Ölümü unutana Azrâil hatırlatır!

İmge imiş bu devirde şuaranın sermayesi
Cahilliğim kaleme yük; mürekkebi akmaz oldu.
Çadır kurdum bir revirde; hiç soran yok "neyin nesi?"
Izdırabım hayli büyük; dostum dahi bakmaz oldu

Az kelamla anlatırken söz sultanı meramını

Virdi Sübhan olanın geçmez ânı anmadan
Hassas eşik aşılmaz aşk odunda yanmadan
Vuslata erişilmez gafletten uyanmadan...
Haslet vardı eskiden usul-erkân, ar diye
Tellallar gezer olmuş Hakk'a isyan "kâr" diye.

Yâri Allah olanın gözünde yaşı olmaz!
Tevekkülü bilenin gam ile işi olmaz!
İyi amel et, unut; boşa uğraşı olmaz!
Cahil, cürmü yanına kâr kalır etse de zân
Gün gelip kurulacak yüce divânda mîzan.