Manolyam Şiiri - Tuğba Taş

Öyle güzelsin ki,
Işığın senden önce geliyor.
Etrafındaki bin bir çiçek
Sana hürmet için secde ediyor.
Bana düşman olan rüzgâr,
Dokunmaya kıyamadığım saçlarını
Savurmak için deli gibi esiyor.
Hele ki güneş...
Senin aydınlığında soluk kaldığı için
Uyanmayı reddediyor.

Ben mi?

Ben ki...
Hüsnü cemalini görmediğim her an,
Aydınlığına inat karanlıklaşıyorum.
Gözlerinin kahvesine rastlamadığım zaman
Sokaklardaki ayyaşlara benziyorum.
Ah benim nadir görünümlü manolyam....
Henüz bilmiyorsun ama
Seni öpüp, koklayamamak,
Sarıp sarmalayamamak,
Öyle bir yangın ki mahşere dek sönmez.

Tuğba T.
29.04.2026