Fabrika Çocuğu Şiiri - Tuğba Taş

"Bir umut..." derdi her gece sessizce,
Yorgun düşen hayallerini toplardı gizlice.
Zehirli dumanlarla ömrü geçip gitse de,
Onu asıl öldüren kirli sözlerdi neticede.

Geceyi gündüzden daha çok severdi,
Çünkü ay, derdini dinleyen tek kişiydi.
Sessizlik gözünde bulunmaz bir servetti,
Bu yüzden her sabah fabrikaya küserdi.

Puslu bakardı gözleri, yıpranmıştı elleri,
Yağ kokardı üstüne sinmiş eski elbiseleri.
Makine gürültüsüne karışırdı iç çekişleri,
Kimse duymazdı kalbinde kopan serzenişleri.

Bir çocuktu aslında oyun oynaması gereken,
Koşup düşmesi, gülüp eğlenmesi gereken.
Fakat kader omzuna ağır yükler bindirdi,
Daha küçücük yaşında benliğini eskitti.

Sevgisiz büyüyen fabrika çocuğu...
"Bir umut..." derdi her gece sessizce,
Yorgun düşen hayallerini toplardı gizlice.
Zehirli dumanlarla ömrü geçip gitse de,
Onu asıl öldüren kirli sözlerdi neticede.

Tuğba T.
21.06.2026