Göğün Sessiz Kurbanı Şiiri - Tuğba Taş

Milyarlarca göz dikilmiş üzerime hepsi bir ışık peşinde,
Görüyorlar parıltımı da kimse bakmıyor içimdeki ateşe.
Ben burada her saniye kendimi yakıp kül ederken,
Onlar bir dilek sığdırıyorlar ben ölüme doğru giderken.

O kadar yüksekteyim ki ne bir el uzanabilir bana
Ne de bir dert ortak olabilir bu sonsuz yalnızlığıma.
Işığım sönüp giderken 'kaydı' diyerek alkış tutup da,
Can çekişen feryadımdan kendilerine sahte umut yontarlar.

Daha çok ışık, daha çok umut istiyor o açgözlü bakışlar,
Ben söndükçe onlar kendi karanlıklarına yeni hayaller nakışlar.
Vahşi bir iştahla izliyorlar göğün bu sessiz kurbanını,
Kimse sormuyor; ' Ey yıldız, kimin için verdin son parlaklığını?'

Tuğba T.
02.03.2026