Çaba Nafile, Yol Revan Şiiri - Tuğba Taş

Çabaladım vurdum taşa başımı,
Toprağa akıttım kanlı yaşımı.
Pişirdim feleğin zehir aşını,
Yine de doymadı sildi adımı.

Ne geri dönecek bir yol bıraktım,
Ne yârin önünde bir mum yaktım.
Araf'ın içinde boş bir duraktım,
Kış vurdu bağrıma da aldı yazımı.

Korku iliklerimden sızar derine,
Koyamadım kimseyi kimse yerine.
Ulaşacağım derken o düş sarayına,
Ecel rüzgârıyla buldum kendimi.

Emeğim savruldu yel oldu gitti,
Ümidim kurudu toz oldu gitti.
Dost bildiğim eller el oldu gitti,
Kimse görmedi sessiz çöküşümü.

Arada kalmanın yükü ağırdır,
Feleğin kulağı dilsiz, sağırdır.
Bu bitmez yorgunluk derin kahırdır,
Toprak kucaklıyor eski sızımı.

Tuğba T.
30.12.2023