Kutsal Kadın Şiiri - Tuğba Taş

Ey nur yüzlü kutsal kadın;
Senden beklediğim aşkıma karşılık bulmaktı.
Her gün hüsn-i cemaline bakıp,
İçimdeki karanlığı yaşanır kılmaktı...

Ey geceyi aydınlatan kutsal kadın;
Sonsuz bir aşkla, bir yıldız gibi sevilen kadın.
Niçin bir nebze olsun onurlandırmıyorsun beni?
Reva mıdır sensizlikle sınandığım geceler?
Hasretinle sarhoş olduğum vakit,
Bir koku uğruna dolaştığım şehirler?

Ey sabahları çekilir kılan kutsal kadın;
Ben aşık olmuştum yalancı bir bahara.
Ve sen... tutup da kurtarmak varken,
Soldurdun beni ömrümün en güzel yıllarında.

Işığını üzerimden çekip,
Beni karanlığa mahkûm eden kadın;
İçimde nice umudu öldüren kadın...
Madem sevgime bir karşılık vermedin,
Öyleyse çek nurunu karanlığımdan;
Bende çıkarayım seni dualarımdan!

13.08.2026
Tuğba T.