Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Kime yalvarırsın kime minnetin
Sevdanın temeli insan değil mi
Nedir bu mihnetin kaç gün mühletin
İllaki demeli insan değil mi

Kabe’nin temeli insan değil mi?

ay çalsa da süt beyazını teninin
astarı sütlü kahve hint güzelinin
hint geceleri ondan güzel... mn

Git aslanım git işine
Kâbuslar çökmüş düşüne
Öpmediğin şey mi kaldı
Uyamam ben gidişine

Kaç sevgilik adamsın sen

GENÇLERE ÖĞÜTLER

Bırak gitsin gittiği yere kadar
Seni terk edeni geri çağırma
Kendi batağına çeker bir gaddar
Kahpeye züppeye zaman ayırma

GÖMÜN BENİ SEVGİMİ SERPTİĞİM YERE

Oğulun düşündü kızın rüyandı
Tebessüm etseler dağın dünyandı
Şimdi o gülüşler kana boyandı
Buna da bu yürek dayandı annem

gittin ya
boş kalmadı yerin
ektiğim çiçekler açtı pencerende
sen gibi gülümserler gelene gidene
bilirsin
gelişleri sevinçti gidişleri hüzün ya

Kimler dağa kaldırdı düşündeki gümüşü çocuk.
Kaç kurşun uçurdu yüreğindeki kuşu
Kim kararttı yüzündeki gülüşü be çocuk.

Nazara mı geldi gözündeki gök boncuk

GÜNEBAKAN ÇİÇEKLERİ

günebakan çiçekleri gökyüzüne aşık
islere kurumlara inat
günebakan çiçeklerinin tek sevdası var, ışık
bakışlarında kahkaha atar hayat

GÜZ ÇİÇEĞİ AÇMIŞ GİBİ

Ömür bir kış güneşidir
Isıtıp da geçer gider
Zaman kendi eleğinde
Güzel çirkin seçer gider

Nasıl zaman nasıl düzen
Eksilmez hiç baştan duman
Verdiğin al aldığın ver
Senin olsun al bu sevdan

Nasıl gidiş bu nasıl hal