Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

değdiği gül solmuş
şeyhi bir şeytan
o kul aşkı neylesin

yârini el almış
gönüller viran

HER NE ZAMAN BİR TÜRKÜ DİNLESEM

Ne zaman bir türkü dinlesem
Ellerim yüreğimde
Yüreğim titrer bir bağlamanın tellerinde

Başımda döner bulutlar
Durma gel canım nerdesin
Çiçeklenirken umutlar
Durma gel hani nerdesin

Sevdanla taşıp dolmuşum

Neye nefes veren sevda
Sazıma ses veren sevda
Yarama es veren sevda
Yüreği kor eden sevda

Kışı bahar eden sevda

NİNNİSİ DAĞLARI DİZE GETİREN ANNEM

Gülüşü baharı getiren annem
cennet de cehennem de diz çöker önümde
eteklerinden öper çiçekler
hüznün yaprak dökümü

NİNNİSİ KESİLMİŞ BEBEKLERİZ BİLEN YOOK

şehir dediğin Arasat Sokağı
terk etsen ölürsün kalmalar zulüm
çiçeğinde koku yook
şehir de şiir dediğin kanatlarında bukağı,

Mürşidin dibinde çiçekler biter
Gölgesi meyvesi herkese yeter
Cahil olup bin yıl yaşamaktansa
Bilge olup bir gün yaşasan yeter

Garibin başına çile olmuşsun

SENİ SORDUM

Seni sordum,
Bir gece vakti;
Çalıp da kapısını yıldızların.

gururun köksüz bir ağaç
yel esse yerle bir
kinin kibrin günahın
bir gözünde yuvalanmış kalbinin
bir yumak kıl kurdu cerahat içinde
içinde boğulan kim kalbindekinin

SEN O ZAMAN GÖR İNSANI

Saray avazıyla üren
Köpek olup yer insanı
Boş yaşayıp safa süren
Istıraba kor insanı